دی‌اکسید کربن متابولیکی
متابولیسم و بیوشیمی تغذیه
دی‌اکسید کربن متابولیکی (Metabolic Carbon Dioxide) محصول گازی واکنش‌های کربن‌زدایی و اکسیداسیون سوخت‌هاست.
دی‌اکسیدکربن، آب و گرما از خروجی‌های طبیعی واکنش‌های سوخت‌وسازند و همگی را نمی‌توان سم نامید. دی‌اکسیدکربن بازدم از اکسیداسیون سوخت‌های مختلف و نیز فرایندهای بافری تأثیر می‌گیرد؛ مقدار آن به‌تنهایی مقدار چربی ازدست‌رفته نیست. آب متابولیک بخشی از تراز آب است اما جای دریافت مایعات را نمی‌گیرد و گرمای بدن نیز بدون روش اندازه‌گیری، معادل کالری دقیق نیست.
ضریب تنفسی نسبت تولید دی‌اکسید کربن به مصرف اکسیژن در سطح متابولیکی و نسبت تبادل تنفسی اندازه مربوط در تنفس بیرونی است. در حالت پایدار می‌توانند نزدیک باشند، اما تهویه و بافرشدن اسید در فعالیت شدید جدایی ایجاد می‌کند. مقدار بالا الزاماً درصد دقیق مصرف کربوهیدرات نیست. برای ضریب غیرپروتئینی، سهم پروتئین با روش مشخص اصلاح می‌شود؛ نام نسبت را باید با سطح اندازه‌گیری و فرض‌ها همراه خواند.
در تنفس میتوکندریایی، الکترون‌ها از حامل‌ها در زنجیره به پذیرنده نهایی اکسیژن می‌رسند و آب تشکیل می‌شود. انتقال در مجموعه‌ای از مراحل با ساخت گرادیان ارتباط دارد. مصرف اکسیژن و تولید ATP رابطه دارند، اما همیشه نسبت ثابت بی‌تغییر ندارند. همه مصرف اکسیژن کل بدن هم فقط از عضله در حال کار نیست؛ روش سلولی، بافتی و تنفسی کل بدن باید از هم متمایز شوند.
🔒 The rest of this entry is available after free Google sign-in.
Home
Academy
Site Map