GLOSSARY

سازگاری متابولیکی (Metabolic Adaptation) تغییر در هزینه در پاسخ به انرژی یا حالت فیزیولوژیکی تغییر یافته است. تفسیر آن به مقدار مورد انتظار برای اندازه فعلی بدن و شرایط آزمایش بستگی دارد.

در کاهش وزن، بدن کوچک‌تر برای نگهداری و حرکت انرژی کمتری می‌خواهد و ممکن است پاسخ‌های تطبیقی دیگری نیز رخ دهند. این دو توضیح را باید جدا کرد؛ هر افت مصرف انرژی به معنی «متابولیسم آسیب‌دیده» نیست. اشتها و حرکت خودبه‌خودی نیز می‌توانند تغییر کنند و اندازه و ماندگاری سازگاری یکسان نیست. روند وزن و بازیابی را در شرایط قابل‌مقایسه بازبینی می‌کنیم و فرض نمی‌کنیم برآورد اولیهٔ کالری نگهدارنده در تمام دورهٔ تغییر تمرین و وزن ثابت می‌ماند.

تنظیم وزن با اشتها، دسترسی به غذا، رفتار و مصرف انرژی ارتباط دارد. نظریهٔ نقطهٔ تنظیم و مدل نقطهٔ تعادلی، چارچوب‌های متفاوتی برای فهم این تعامل‌اند؛ هیچ‌کدام یک وزن ایده‌آلِ ثابت و مستقیماً قابل‌اندازه‌گیری به دست نمی‌دهند. بازگشت وزن می‌تواند از فشارهای فیزیولوژیک و محیطی اثر بگیرد. پایش مفید بر تغذیهٔ پایدار، کیفیت تمرین و سلامت تمرکز دارد؛ سازگاری را تقصیر فرد نمی‌داند و توقف کوتاه روند را یک مرز تغییرناپذیر تلقی نمی‌کند.

در یک بازهٔ مشخص، تفاوت دریافت انرژی قابل‌متابولیسم و مصرف انرژی، ذخایر انرژی بدن را تغییر می‌دهد. از این اصل نمی‌توان نتیجه گرفت که وزن روزانه مستقیماً تعادل انرژی را آشکار می‌کند؛ آب، گلیکوژن و محتویات گوارشی هم در وزن سهم دارند. دریافت و مصرف از راه رفتار و فیزیولوژی بر هم اثر می‌گذارند، بنابراین امتداد دادن یک کسری ثابت تا آیندهٔ نامحدود واقع‌بینانه نیست. تفسیر معادله به زمان و ترکیب بافت‌های در حال تغییر نیاز دارد.