GLOSSARY

جدول میانگین نسبت کفایت (Mean Adequacy Ratio (MAR) Table)

NAR و MAR دریافت را در مقایسه با مرجع مشخص خلاصه می‌کنند. باید روشن شود نسبت‌ها پیش از میانگین‌گیری در حد بالایی محدود شده‌اند یا خیر. این شاخص‌ها کمبود بیوشیمیایی را تشخیص نمی‌دهند.

میانگین نسبت کفایت میانگین نسبت‌های کفایت مواد مغذی در یک مجموعه مواد مغذی مشخص که بر اساس قوانین و محدودیت‌های امتیاز تفسیر می‌شود.

کفایت دریافت را با توجه به دریافت معمول، توزیع مناسب نیاز و هدف ارزیابی می‌سنجیم. پایین‌تر بودن دریافت یک روز از مقدار توصیه‌شده، تشخیص کمبود نیست. برآورد وضعیت یک جمعیت با تصمیم درباره یک فرد به استدلال متفاوتی نیاز دارد و فرض‌های بعضی روش‌ها برای همه مواد مغذی برقرار نیست. نسبت کفایت فقط مقایسه دریافت با یک مرجع است؛ جذب یا وضعیت بالینی را مستقیماً نشان نمی‌دهد. میانگین مطلوب چند ماده هم ممکن است کمبود مهم یک ماده را پنهان کند؛ نتایج اختصاصی هر ماده باید حفظ شوند.

در نظام‌های مرجع تغذیه، میانگین نیاز، مقدار توصیه‌شده، دریافت کافی و حد بالای دریافت معنای یکسانی ندارند. تفسیر هر عدد به مرجع منتشرکننده، ماده مغذی، جمعیت و مرحله زندگی بستگی دارد. میانگین نیاز برای پوشش نیاز حدود نیمی از افراد سالم یک گروه تعریف می‌شود؛ مقدار توصیه‌شده برای پوشش نیاز تقریباً همه افراد آن گروه است. این مقادیر را نباید با اعداد برچسب غذا یکسان دانست. برای ورزشکار ابتدا نظام مرجع مشخص می‌شود و سپس بررسی می‌کنیم آیا تمرین یا وضعیت بالینی، ارزیابی فردی بیشتری می‌خواهد.

وقتی شواهد برای تعیین میانگین نیاز و مقدار توصیه‌شده کافی نیست، از «دریافت کافی» استفاده می‌شود. دریافت برابر یا بالاتر از آن می‌تواند از قضاوت درباره کفایت حمایت کند، اما پایین‌تر بودن دریافت، احتمال ناکفایتی را مشخص نمی‌کند. حد بالای دریافت نیز به خطر عوارض مربوط است و هدف تغذیه محسوب نمی‌شود. برای بعضی مواد، این حد همه منابع و برای بعضی دیگر فقط شکل‌ها یا منابع معینی را شامل می‌شود. پیش از جمع‌زدن غذا، محصولات غنی‌شده و مکمل‌ها، تعریف اختصاصی همان ماده باید بررسی شود.