GLOSSARY

زمان‌بندی وعده غذایی (Meal Timing) به زمان وقوع وعده‌ها نسبت به ساعت، خواب، فعالیت یا رویداد دیگر مربوط است.

تعداد، زمان، اندازه و توزیع مواد مغذی میان وعده‌ها ویژگی‌های متفاوت خوردن‌اند. برنامه زمانی واحدی که مستقل از شرایط برای همه بهترین باشد وجود ندارد. فرصت تمرین و غذاخوردن، اشتها، راحتی گوارشی، خواب و دارو باید در نظر گرفته شوند. وعده زودهنگام یا دیرهنگام را در کل روز تفسیر می‌کنیم، نه اینکه خودکار مفید یا مضر بدانیم. برای ورزشکار دارای چند جلسه تمرین، دسترسی عملی به غذا می‌تواند از تحمیل یک جدول زمانی رایج مهم‌تر باشد.

رژیم کافی، انرژی و مواد مغذی ضروری را متناسب با وضعیت سلامت تأمین می‌کند. تنوع زیاد یا برچسب غذای سالم به‌تنهایی کفایت را ثابت نمی‌کند. آنچه واقعاً خورده می‌شود، غذاهای حذف‌شده و جایگزین مناسب آن‌ها اهمیت دارد. ورزشکار ممکن است سبزی فراوان بخورد، اما برای تمرین انرژی یا کربوهیدرات کافی دریافت نکند. بنابراین کل الگوی دریافت، توزیع غذا و احتمال کمبودهای مشخص را بررسی می‌کنیم؛ یک غذای خاص یا مکمل، تمام رژیم را خودبه‌خود متعادل نمی‌کند.

گرسنگی، سیری پایان وعده و سیری بین وعده‌ها مرتبط‌اند، اما یکسان نیستند: گرسنگی انگیزه خوردن ایجاد می‌کند، فرایند سیری وعده به پایان خوردن کمک می‌کند و سیری پس از غذا دریافت بعدی را مهار می‌کند. استرس، خواب، پاداش غذا، کسری انرژی و محیط بر آن‌ها اثر دارند. احساس پری تأمین انرژی ورزشکار را ثابت نمی‌کند، به‌خصوص پس از تمرین سخت یا با غذاهای حجیم. بنابراین برنامه عملی غذا حتی با اشتهای موقتاً کم یا محرک غذایی قوی اهمیت دارد.