GLOSSARY

ورزشکار مرد (Male Athlete) یک مرد شرکت کننده در ورزش که نیازهای غذایی او به فعالیت، سلامت، مرحله زندگی و شرایط فردی بستگی دارد.

ورزشکار مرد هم ممکن است دچار سوخت‌رسانی ناکافی، رفتار آشفته خوردن یا مشکل استخوان شود، حتی اگر وزنش ثابت باشد. تستوسترون پایین علت‌های مختلف دارد و باید با توجه به نمونه‌گیری و وضعیت بالینی بررسی شود. یک نتیجه منفرد، وضعیت غدد مرتبط با ورزش را ثابت نمی‌کند و مجوز مصرف هورمون نیست. سه‌گانه ورزشکار مرد، دسترسی پایین انرژی، مهار عملکرد تولیدمثلی و آسیب سلامت استخوان را به هم مرتبط می‌کند. تغذیه، تأمین کافی انرژی و مواد مغذی را حمایت می‌کند و تیم پزشکی علت‌های دیگر، پایش و امکان ادامه تمرین را بررسی می‌کند.

کمبود نسبی انرژی در ورزش، اختلال سلامت یا عملکرد مرتبط با دسترسی پایینِ مشکل‌ساز انرژی را توصیف می‌کند و می‌تواند زنان و مردان را درگیر کند. مدت، شدت و شرایط فرد اهمیت دارند. هیچ وزن، علامت، عدد هورمون یا آستانه محاسباتی دسترسی انرژی به‌تنهایی همه موارد را تشخیص نمی‌دهد. ارزیابی بالینی، شرح حال، نشانه‌ها، اندازه‌گیری‌ها و توضیح‌های جایگزین را ترکیب می‌کند. چارچوب IOC برای متخصصان آموزش‌دیده است؛ ابزار خودامتیازدهی برای مجوز شرکت در ورزش نیست. مدیریت، انرژی و تمرین را همراه حمایت روان‌شناختی لازم و ایمنی کلی فرد بررسی می‌کند.

دسترسی انرژی، انرژی غذایی باقی‌مانده پس از کسر مصرف ورزش را نسبت به تودهٔ بدون چربی در یک بازهٔ مشخص بیان می‌کند. این مفهوم با تعادل انرژی روزانه و درصد چربی یکسان نیست. خطای ثبت غذا، برآورد ورزش و سنجش ترکیب بدن، محاسبه را تغییر می‌دهد. یک آستانه یا مشاهدهٔ کوتاه برای تشخیص همهٔ ورزشکاران کافی نیست. خستگی مداوم، بازیابی نامناسب یا نشانه‌های نگران‌کننده باید در زمینهٔ سلامت و تمرین بررسی شوند، نه فقط با یک عدد محاسباتی.

آسیب استرسی استخوان وقتی ایجاد می‌شود که بارگذاری تکراری از توان تحمل و ترمیم استخوان فراتر برود. این طیف از واکنش استرسی تا شکستگی استرسی ادامه دارد و محل و شدت آسیب، مدیریت را تغییر می‌دهند. ارزیابی تغذیه، دسترسی انرژی، کلسیم، ویتامین D و عوامل مرتبط را در کنار تمرین، بیومکانیک و سابقه پزشکی بررسی می‌کند. عدد تراکم استخوان فقط بخشی از تصویر است. درد موضعی پایدار استخوان نیازمند بررسی است؛ نباید فقط مکمل داد یا تمرین را تا ظاهرشدن شکستگی ادامه داد.

هدف پروتئین به اندازه بدن، تمرین، انرژی دریافتی، سن و وضعیت بالینی وابسته است. برچسب پرپروتئین، مقدار واقعی، کیفیت اسیدهای آمینه یا توزیع دریافت را مشخص نمی‌کند. هنگام کاهش وزن، پروتئین کافی و تمرین مقاومتی به حفظ بافت بدون چربی کمک می‌کنند، اما پیامدهای کسری انرژی افراطی را حذف نمی‌کنند. بیماری کلیه می‌تواند به رویکرد بالینی متفاوتی نیاز داشته باشد. بنابراین راهبرد پروتئین یک ورزشکار سالم نباید بدون ارزیابی به فرد دارای اختلال عملکرد کلیه منتقل شود.

پرونده مراقبت تغذیه باید ارزیابی، تفسیر، برنامه توافق‌شده، مسئولیت متخصصان و معیار پیگیری را روشن کند. اطلاعات گزارش‌شده از یافته اندازه‌گیری‌شده و قضاوت بالینی جدا ثبت می‌شوند. واحد، تاریخ، روش و تغییرات مهم باید معلوم باشند تا فرد حرفه‌ای دیگری تصمیم را بفهمد. اشتراک اطلاعات حساس به رضایت و دسترسی مناسب نیاز دارد. ارجاع باید نگرانی مشخص و فوریت را منتقل کند، نه فقط یک عنوان کلی. در ورزش، مستندسازی باید تداوم مراقبت را بهتر کند و از استفاده نامناسب اطلاعات سلامت در مربیگری یا انتخاب تیم پیشگیری کند.