GLOSSARY

غذای با چگالی انرژی پایین (Low-Energy-Density Food) انرژی نسبتا کمی را در واحد جرم تحت یک مقایسه مشخص فراهم می کند. غذاهای غنی از آب نمونه های رایج هستند، اما چگالی کم به خودی خود تضمین نمی کند که یک غذا هر نیاز ورزشی را برآورده کند.

چگالی انرژی نسبت انرژی به جرم غذاست؛ اگر مخرج صریحاً حجم باشد، نسبت به حجم بیان می‌شود. آب و فیبر معمولاً چگالی جرمی را کم و چربی آن را زیاد می‌کند. این مفهوم با تراکم مواد مغذی، یعنی مقدار مواد مغذی نسبت به یک مبنای مقایسه، تفاوت دارد. غذای کم‌چگالی برای برخی هدف‌ها مفید است، اما حجم زیاد می‌تواند دریافت انرژی ورزشکار پرتمرین را محدود کند. غذای متراکم‌تر هنگام کم‌اشتهایی، سفر یا کمبود وقت کاربرد دارد.

«کالری» در کاربرد تغذیه‌ای معمولاً به معنی کیلوکالری است. هر کیلوکالری برابر 4.184 کیلوژول است؛ تغییر واحد فقط عدد را عوض می‌کند، نه مقدار واقعی انرژی را. پیش از مقایسهٔ برچسب‌ها باید مشخص شود عدد برای یک سهم مصرفی است یا مقدار ثابتی از غذا. یک محاسبه با وجود درستی عددی می‌تواند به‌دلیل تفاوت سهم‌ها گمراه‌کننده باشد. انرژی به دریافت و مصرف مربوط است و به‌تنهایی کیفیت تغذیه‌ای غذا را نشان نمی‌دهد.

ضرایب عمومی اتواتر، انرژی قابل‌متابولیسم را از مقدار پروتئین، کربوهیدرات و چربی تقریب می‌زنند. ضرایب اختصاصی، ترکیب و قابلیت هضم غذا را دقیق‌تر لحاظ می‌کنند. فیبر و الکل‌های قندی نیازمند توجه جداگانه‌اند، چون انرژی قابل‌استفادهٔ آن‌ها و شیوهٔ برچسب‌گذاری متفاوت است. عدد روی برچسب، برآورد است و جذب تک‌تک افراد را اندازه نمی‌گیرد. در عمل، برآورد منظم سهم مصرفی و تأمین کافی انرژی برای ورزشکار از دقت ظاهریِ بیش از حد ارزشمندتر است.