GLOSSARY

حفظ بافت بدون چربی (Lean Tissue Preservation) به معنای حفظ یک بخش بدون چربی یا بدون چربی مشخص در طول دوره ای مانند محدودیت انرژی است. تعریف روش و شرایط هیدراتاسیون تعیین می کند که چگونه می توان حفظ را با موفقیت ارزیابی کرد.

کاهش چربی، افزایش عضله و تغییر عدد ترازو سه پیامد جداگانه‌اند. ورزشکار می‌تواند با وزن تقریباً ثابت چربی کم کند یا از آب و گلیکوژن وزن بگیرد، بی‌آنکه عضلهٔ زیادی ساخته باشد. ترکیب اولیه، محرک تمرین، انرژی و پروتئین بر الگو اثر دارند. هیچ مازاد یا کسری ثابتی پاسخ بافتی یکسان را تضمین نمی‌کند. سازگاری هدف را در زمان مناسب با سنجش استاندارد و عملکرد ارزیابی می‌کنیم، نه فقط با سرعت تغییر وزن.

عضلهٔ اسکلتی در تولید نیرو و حرکت نقش دارد، اما مقدار عضله و عملکرد آن یکسان نیستند. کیفیت تمرین، سازگاری عصبی، معماری عضله و ویژگی تکلیف نیز اهمیت دارند. تمرین مقاومتی و تغذیهٔ کافی به رشد یا حفظ عضله کمک می‌کنند؛ محدودیت انرژی می‌تواند کار را دشوارتر کند. بزرگ‌ترشدن بخش بدون چربی الزاماً به معنی افزایش همان مقدار عضله نیست. نتیجه را کنار قدرت، کارکرد و نیاز رشته می‌سنجیم، نه فقط با عدد توده.

تودهٔ بدون چربی شامل آب، پروتئین، مواد معدنی و دیگر اجزای غیرچربی است؛ بنابراین استخوان و اندام‌ها را هم در کنار عضله در بر می‌گیرد. اصطلاح‌های FFM، ‏LBM و بافت نرم بدون چربی ممکن است تعریف فنی متفاوت داشته باشند، هرچند گاهی آزادانه به‌جای هم به کار می‌روند. افزایش کوتاه‌مدت برآورد تودهٔ بدون چربی می‌تواند از آب یا گلیکوژن باشد. پیش از نامیدن آن به‌عنوان رشد عضله، تعریف خروجی دستگاه و شرایط آزمون را بررسی می‌کنیم.