GLOSSARY

تری‌گلیسریدهای داخل عضله (Intramuscular Triglycerides (IMTG)) ذخیره تری‌گلیسرید درون بافت عضله است؛ در کاربرد ورزشی اغلب ذخیره قطرات داخل سلول عضلانی منظور است، نه چربی میان عضلات.

تری‌گلیسرید درون سلول عضله می‌تواند هنگام فعالیت هوازی به سوخت‌رسانی کمک کند و با چربی قابل‌دیدن میان دسته‌های عضلانی یکی نیست. اندازه ذخیره به تمرین، رژیم و زمان اندازه‌گیری وابسته است. مخزن بزرگ‌تر به‌تنهایی استفاده سریع‌تر را ثابت نمی‌کند؛ دسترسی آنزیمی، ظرفیت اکسیداتیو و نزدیکی قطرات چربی به دستگاه مصرف انرژی نیز در عملکرد این ذخیره نقش دارند.

در برخی ورزشکاران استقامتی، لیپید داخل عضله می‌تواند زیاد باشد و در عین حال حساسیت به انسولین مناسب بماند؛ این مشاهده گاه پارادوکس ورزشکار نامیده می‌شود. پس یکسان بودن مقدار کل، به معنی یکسان بودن سلامت متابولیک نیست. نوع لیپید، محل تجمع و سرعت گردش آن اهمیت دارند و نمی‌توان از یک تصویر یا عدد، به‌تنهایی مقاومت به انسولین را تشخیص داد.

تری‌آسیل‌گلیسرول شکل عمده ذخیره انرژی چرب در بافت چربی و بخشی از ذخیره داخل عضله است. چربی ذخیره‌ای با کلسترول یا غشای سلول یکی نیست، هرچند هر دو در خانواده لیپیدها قرار می‌گیرند. ورود و خروج اسیدهای چرب از این ذخایر پویاست؛ وجود یک مخزن به‌تنهایی نشان نمی‌دهد در همان لحظه چه مقدار سوخت از آن مصرف می‌شود.

ورزشکار استقامتی می‌تواند ذخیره عضلانی بالایی داشته باشد؛ بدون بررسی ظرفیت مصرف و وضعیت متابولیک، آن را نشانه بیماری نمی‌نامیم.

در فاصله وعده‌ها و هنگام بعضی فعالیت‌ها، لیپولیز بافت چربی اسیدهای چرب را برای مصرف دیگر بافت‌ها آزاد می‌کند؛ انسولین و هورمون‌های فعالیت بر این جریان اثر می‌گذارند. غلظت خون حاصل تعادل ورود و برداشت است، نه اندازه مستقیم کل چربی‌سوزی. بنابراین بالا بودن یک نمونه اسید چرب آزاد، به‌تنهایی نشانه کاهش چربی بدن یا بهتر بودن برنامه تمرین نیست.

عضله در استراحت و بسیاری از فعالیت‌های هوازی از اسیدهای چرب استفاده می‌کند، ولی با افزایش شدت، دسترسی به کربوهیدرات برای حفظ توان اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. افزایش چربی‌سوزی در یک جلسه لزوماً به کاهش بیشتر چربی بدن در طول زمان منتهی نمی‌شود؛ تراز انرژی، کیفیت تمرین و امکان ادامه برنامه نیز تعیین‌کننده‌اند.

ساختاری، ذخیره‌ای و غشایی، بیشتر نام نقش یا محل استفاده‌اند و رده‌های شیمیایی کاملاً جدا نمی‌سازند. یک اسید چرب ممکن است امروز در تری‌گلیسرید ذخیره و پس از بازآرایی در فسفولیپید غشا قرار گیرد. با این حال این جابه‌جایی، یکی‌بودن مولکول‌های نهایی را ثابت نمی‌کند؛ برای تعریف دقیق، نقش، شکل اتصال و ساختمان را هم‌زمان در نظر می‌گیریم.