GLOSSARY

مرحله روده‌ای هضم (Intestinal Phase of Digestion) پاسخ به ورود محتویات به روده، شامل بازخورد بر معده و ترشحات، است؛ فقط آغاز جذب یک ماده نیست.

حالت تغذیه‌شده و جذبی با پردازش مواد وعده مرتبط‌اند؛ در حالت پساجذبی، ورود ناشی از وعده کمتر و نقش ذخایر بیشتر می‌شود. ناشتا بودن با ساعت قراردادی برای هر غذا تعریف دقیق یکسانی ندارد. تمرین ناشتا به معنی توقف مصرف سوخت یا تضمین چربی‌سوزی بلندمدت نیست. انتخاب زمان غذا باید هدف جلسه، تحمل و دریافت کل روز را در کنار هم ببیند.

دیدن و بوییدن غذا می‌تواند پاسخ سفالیک را آغاز کند؛ ورود به معده و سپس روده نیز پیام‌های عصبی و هورمونی ایجاد می‌کند. مرحله‌های هضم مرزهای کاملاً جدا و بدون هم‌پوشانی نیستند. پاسخ به وعده شامل حرکت، ترشح و پردازش است، نه فقط احساس گرسنگی. برای وعده مختلط، رفتار کل ترکیب مهم است و نمی‌توان زمان هضم تک‌ماده را بی‌تغییر به کل وعده نسبت داد.

نرخ ظهور ماده در گردش، حاصل ورود از روده و پردازش پیش از رسیدن به محل اندازه‌گیری است؛ نرخ جذب لزوماً همان عدد نیست. غلظت خون هم از خروج به بافت اثر می‌گیرد. روش‌های ردیاب یا نمونه‌گیری باید برای ادعای سرعت مشخص باشند. برای ورزشکار، کاربرد واقعی شامل سوخت کافی و تحمل است و بلندترشدن یک قله آزمایش، به‌تنهایی عملکرد بهتر را ثابت نمی‌کند.

هضم غذا را به اجزای قابل‌جذب کوچک‌تر تبدیل می‌کند؛ جذب، عبور این اجزا از سد گوارش به محیط داخلی است. سپس انتقال، ذخیره یا مصرف بافتی رخ می‌دهد. این مرحله‌ها به هم مربوط‌اند ولی یکسان نیستند. برای ورزشکار، وجود مقدار زیاد ماده روی برچسب فقط دریافت را نشان می‌دهد و سرعت رسیدن آن به عضله یا میزان استفاده نهایی را تضمین نمی‌کند.

مثلاً در بررسی یک وعده پیش از تمرین، مقدار مصرف، شکل غذا و فاصله تا شروع را ثبت می‌کنیم؛ عدد برچسب یا یک قله خونی را به‌تنهایی معادل جذب و استفاده کامل نمی‌گیریم.

تخلیه معده عبور محتویات به دوازدهه است و به حجم، شکل غذا، انرژی و بازخورد روده پاسخ می‌دهد. چربی و ترکیب وعده می‌توانند روند را تغییر دهند؛ یک زمان دقیق برای تمام غذاها وجود ندارد. تخلیه سریع‌تر الزاماً جذب بیشتر یا تحمل بهتر نمی‌سازد. شدت زیاد ورزش و گرما نیز ممکن است ناراحتی را بیشتر کنند، بنابراین برنامه باید در شرایط مشابه اجرا و آزموده شود.

برای کاربرد ورزشی، حجم و فاصله وعده، مایع، شدت تمرین و ترکیب غذا با هم بررسی می‌شوند. وعده بزرگ یا پرفیبر و پرچربی نزدیک فعالیت برای بعضی افراد ناراحت‌کننده است، اما تحمل فردی تفاوت دارد. تغییر یک عامل در تمرین و ثبت پاسخ به یافتن الگو کمک می‌کند. آزمون نخستین محصول در مسابقه یا حذف گسترده غذاها بدون برنامه جای این بررسی را نمی‌گیرد.