GLOSSARY

اینترلوکین ۶ (Interleukin-6 (IL-6)) سایتوکاین چندمنبعی است؛ پاسخ عضله در ورزش با التهاب مزمن هم‌معنا نیست.

عضله، کبد، استخوان و بافت چربی علاوه بر کارکردهای اصلی، مواد پیام‌رسان تولید می‌کنند. مایوکاین، هپاتوکاین و لیپوکاین دسته‌هایی بر اساس منبع یا ماهیت‌اند و هر عضو آن‌ها از نظر شواهد یکسان نیست. حضور در خون منبع یگانه را ثابت نمی‌کند. نتایج سلولی و جانوری درباره استخوان یا عضله را به درمان هورمونی یا محصول افزایش عملکرد انسان تبدیل نمی‌کنیم؛ پیامدهای انسانی و روش سنجش باید روشن باشند.

بافت چربی سلول‌های گوناگون دارد و آدیپوکاین فقط به ترشح سلول چربی محدود نیست. بعضی مولکول‌ها با التهاب یا حساسیت انسولینی مرتبط‌اند، اما ارتباط آماری با اثبات علت و کاربرد درمانی فرق دارد. منبع در انسان و حیوان می‌تواند متفاوت باشد. نسبت‌های آدیپوکاینی نیز هدف عمومی ورزشکار نیستند؛ آزمایش، واحد و وضعیت انرژی را باید مشخص کرد و از یک مسیر پژوهشی نسخه مکمل استخراج نکرد.

AMPK، mTOR و مسیرهای مرتبط اطلاعات انرژی، اسیدهای آمینه و محرک‌های دیگر را یکپارچه می‌کنند؛ خود این پروتئین‌ها هورمون گردش خون نیستند. بخش‌های مختلف یک مسیر نقش یکسان ندارند و پاسخ به بافت وابسته است. تحریک کوتاه یک نشانگر ساخت، با افزایش قطعی توده عضله برابر نیست. تمرین مؤثر، انرژی و پروتئین کافی و فرصت بازیابی در کنار پیام‌رسانی مولکولی برای نتیجه واقعی لازم‌اند.

نوع، شدت، مدت، توده عضله درگیر، سابقه تمرین و غذای قبلی بر پاسخ هورمونی جلسه اثر دارند. افزایش حاد را از تغییر پایه پس از دوره تمرین جدا می‌کنیم. غلظت بالاتر یک هورمون الزاماً ترشح بیشتر یا اثر بافتی قوی‌تر نیست؛ پاک‌سازی، حجم پلاسما و گیرنده نیز دخیل‌اند. نتیجه تمرین از مجموع سازگاری‌ها می‌آید، بنابراین هدف‌گرفتن یک اوج هورمونی معیار کافی طراحی جلسه یا انتخاب مکمل نیست.

گیرنده‌های هسته‌ای، فاکتورهای رونویسی و هم‌فعال‌کننده‌ها در تنظیم بیان ژن شریک‌اند ولی نقش‌هایشان یکسان نیست. هم‌فعال‌کننده‌ای مانند PGC-1α خودش همان گیرنده PPAR نیست. آنزیم‌های وابسته به NAD نیز با هورمون اشتها متفاوت‌اند. بیشترشدن یک پیام آزمایشگاهی اثبات جوان‌سازی، چربی‌سوزی یا سود مکمل نیست؛ نوع بافت، مدت تحریک و نتیجه انسانی باید معلوم باشند.

«عدم تعادل هورمونی» عبارت کلی است، نه تشخیص مستقل با یک فهرست علائم اینترنتی. کمبود، فزونی و مقاومت مفاهیم جدا دارند و محدوده مرجع به روش، سن و شرایط وابسته است. دارو، بیماری، خواب و انرژی هم باید بررسی شوند. برای علائم پایدار، ارزیابی مناسب علت را روشن می‌کند؛ انتخاب مکمل یا دستکاری هورمون بر پایه یک آزمایش منفرد، جای بررسی علمی را نمی‌گیرد.