GLOSSARY

حساسیت به انسولین (Insulin Sensitivity) توضیح می دهد که چگونه بافت ها یا فرآیندهای مربوطه به عملکرد انسولین پاسخ می دهند.

تغذیه بالینی، ارزیابی را به مداخله فردی تبدیل می‌کند و پاسخ را می‌سنجد. نام بیماری به‌تنهایی نسخه را تعیین نمی‌کند؛ مرحله بیماری، دارو، علائم، آزمایش، دریافت و هدف عملکردی مهم‌اند. غربالگری احتمال خطر را شناسایی می‌کند؛ ارزیابی کامل‌تر از تشخیص تغذیه‌ای و برنامه مراقبت پشتیبانی می‌کند. ورزش، نیاز تمرین را به این تصویر اضافه می‌کند و الزام بالینی را حذف نمی‌کند. وقتی هدف پزشکی و عملکردی تداخل دارند، مراقبت باید هماهنگ شود و منوی استاندارد ورزشکار برای همه بیماران به کار نرود.

تغذیه در دیابت، غذا را با فعالیت، دارو و پایش گلوکز هماهنگ می‌کند. مقدار کربوهیدرات مهم است، اما کیفیت غذا، توزیع، انرژی کل و پاسخ فرد هم اهمیت دارند. مصرف‌کنندگان انسولین یا بعضی داروهای کاهنده گلوکز در معرض افت قندند و تغییر ناگهانی رژیم ممکن است بازبینی دارو زیر نظر درمانگر بخواهد. شمارش کربوهیدرات، برآورد دریافت کربوهیدرات است و به‌خودی‌خود نسخه انسولین نیست. نسبت‌ها، ضریب اصلاح و هدف‌ها فردی‌اند و نباید از ورزشکار دیگر یا مثال آموزشی برداشته شوند.

مدیریت چربی خون، کلسترول LDL، تری‌گلیسرید، کلسترول غیر-HDL و نشانگرهای مرتبط را از هم جدا می‌کند و همه نتیجه‌های غیرطبیعی را یک مسئله نمی‌داند. کیفیت چربی غذا، غذاهای دارای فیبر، الکل، تعادل انرژی و بیماری زمینه‌ای بر اجزای مختلف اثر دارند. بر اساس خطر کلی قلبی‌عروقی ممکن است دارو هم لازم باشد. HDL بالا خطر آتروژنیک را خنثی نمی‌کند؛ تغییر یک عدد آزمایش به‌تنهایی اثبات بهبود پیامد بالینی یا عملکرد ورزشی نیست.