پاسخ‌دهی به انسولین
هورمون‌ها، اشتها و تنظیم متابولیسم
پاسخ‌دهی به انسولین (Insulin Responsiveness) ظرفیت پاسخ سامانه است و با حساسیت کاملاً یکسان نیست.
حساسیت انسولینی کل بدن، کبد، عضله و بافت چربی یک اندازه‌گیری واحد نیست. در کبد، مهار تولید گلوکز و در عضله، تحریک برداشت از پیامدهای مهم‌اند؛ در چربی مهار لیپولیز اهمیت دارد. مقاومت می‌تواند بین بافت‌ها متفاوت باشد و با ترشح جبرانی همراه شود. یک آزمایش ناشتا بدون شرایط و روش، نقشه کامل مقاومت نیست و افت‌وخیز پس از تمرین هم همیشه نشانه بیماری نیست.
حساسیت یعنی پاسخ به مقدار معین پیام؛ با غلظت هورمون یا تعداد گیرنده کاملاً یکی نیست. کاهش تعداد، تغییر اتصال و تغییر پیام‌رسانی پایین‌دست می‌توانند پاسخ را عوض کنند. پاسخ‌دهی بیشینه نیز با جابه‌جایی حساسیت تفاوت دارد. از یک عدد خون نمی‌توان وضعیت همه گیرنده‌های بافت‌ها را فهمید؛ نوع آزمون و بافت هدف برای قضاوت مقاومت یا حساسیت لازم‌اند.
انسولین از سلول بتای پانکراس ترشح می‌شود و در هماهنگی مصرف و ذخیره مواد نقش دارد؛ فقط «هورمون چربی‌ساز» نیست. برداشت گلوکز در عضله و بافت چربی، مهار تولید کبدی گلوکز و تنظیم لیپولیز از آثار مهم‌اند. همه سلول‌ها برای ورود گلوکز به انسولین وابسته نیستند. غلظت پس از وعده با ترکیب غذا، حساسیت بافت و پاک‌سازی تغییر می‌کند و به‌تنهایی کیفیت رژیم را تعیین نمی‌کند.
🔒 The rest of this entry is available after free Google sign-in.
Home
Academy
Site Map