GLOSSARY

اختلال گلوکز ناشتا (Impaired Fasting Glucose (IFG)) گلوکز ناشتای واقع در دسته میانیِ غیرطبیعی طبق معیار تشخیصی مربوط است.

عدد گلوکز به نمونه و زمان مشخص مربوط است؛ هموگلوبین گلیکوزیله بازه طولانی‌تری را با محدودیت‌های مهم بازتاب می‌دهد. حسگر مداوم معمولاً گلوکز مایع بین‌بافتی را می‌سنجد و هنگام تغییر سریع ممکن است از گلوکز خون عقب بماند. زمان در محدوده، بالاتر و پایین‌تر از آن پیامدهای متفاوتی‌اند و به آستانه انتخابی وابسته‌اند. روندها باید کنار علائم، ورزش و درمان تفسیر شوند. میانگین ظاهراً مناسب می‌تواند افت‌های گلوکز یا نوسان قابل توجهی را پنهان کند که جداگانه به توجه بالینی نیاز دارد.

گلوکز ناشتا، هموگلوبین گلیکوزیله، آزمون تحمل گلوکز خوراکی و انسولین ناشتا جنبه‌های متفاوت تنظیم گلوکز را بررسی می‌کنند. بیماری، آمادگی آزمایش، دارو و عوامل بالینی دیگر بر نتیجه اثر دارند. شاخص‌های HOMA برآوردهای جانشین مبتنی بر مدل‌اند؛ حساسیت انسولینی کل بدن را مستقیماً اندازه نمی‌گیرند و به‌تنهایی تشخیص فردی نمی‌دهند. واحد، روش آزمایش و جمعیت مرجع مهم است. تغییر مرتبط با ورزش باید در زمینه تفسیر شود، نه اینکه از یک نتیجه منفرد بیماری یا سلامت متابولیک عالی نتیجه بگیریم.

ورزش بسته به شدت، مدت، وضعیت شروع، انسولین در گردش و عوامل دیگر می‌تواند گلوکز را کم یا زیاد کند. افت قند ممکن است حین فعالیت یا با تأخیر پس از پایان جلسه رخ دهد. ورزشکار دیابتی به برنامه فردی پایش، کربوهیدرات در دسترس و تعدیل درمان نیاز دارد. علائم شدید، احتمال کتواسیدوز یا ناتوانی در کنترل افت قند، مراقبت فوری مناسب می‌خواهد. هدف‌های عمومی سوخت‌رسانی ورزشی جایگزین ایمن برنامه دیابتِ توافق‌شده با تیم درمان نیستند.

نشانگر آزمایشگاهی در زمینه بالینی اطلاعات می‌دهد و تشخیص کامل تغذیه نیست. آلبومین و پره‌آلبومین از التهاب، تعادل مایعات، عملکرد اندام و فرایندهای دیگر اثر می‌گیرند؛ بنابراین شاخص مستقیم و مستقل دریافت پروتئین یا توده عضله نیستند. محدوده مرجع هم الزاماً هدف بهینه ورزشکار نیست. آزمایش مرتبط باید با دریافت، یافته جسمانی، علائم و روند ترکیب شود. پیش از نسبت‌دادن نتیجه فقط به رژیم، روش و زمان نمونه‌گیری نیز باید در نظر گرفته شوند.

پیگیری تغذیه، هدف را با دریافت واقعی، علائم، عملکرد، اندازه‌گیری مرتبط و تجربه فرد مقایسه می‌کند. بازه زمانی و معیار اصلاح، ادامه یا ارجاع باید مشخص باشد. پاسخ به درمان ممکن است مفید، ناچیز یا نامطلوب باشد و پایبندی به‌تنهایی اثربخشی را ثابت نمی‌کند. مستندسازی کافی کمک می‌کند بدانیم چه تغییر کرده است. در ورزشکار، سلامت و کیفیت تمرین در کنار وزن یا آزمایش بررسی می‌شوند تا پیشرفت ظاهری یک شاخص، افت در بخش دیگر را پنهان نکند.