GLOSSARY

تغذیه در دوره بی‌حرکتی (Immobilization Nutrition) تغذیه در حین حرکت محدود، با هدف حمایت از ریکاوری در حالی که مصرف انرژی تغییر یافته و خطر از دست دادن عضله را در نظر می گیرد.

برای مثال، ورزشکار بی‌حرکت کمتر حرکت می‌کند، اما ترمیم و بازتوانی همچنان غذای کافی می‌خواهند. مصرف انرژی و دریافت با تغییر فعالیت بازبینی می‌شوند. محدودیت شدید انرژی یا وعده ترمیم با یک محصول کلاژن جای درمان مناسب و بارگذاری پیش‌رونده را نمی‌گیرد.

در دوره آسیب، کم‌شدن حرکت به معنای حذف نیاز تغذیه‌ای نیست. ترمیم و بازتوانی همچنان انرژی، پروتئین و ریزمغذی می‌خواهند، هرچند مصرف کل انرژی تغییر می‌کند. محدودیت شدید می‌تواند کاهش عضله را بدتر کند و دریافت بیش از نیاز هم مفید نیست. اشتها، بی‌حرکتی، جراحی، دارو و بار بازتوانی باید بررسی شوند. غذاهای پروتئینی مناسب در طول روز توزیع و کمبود تأییدشده اصلاح می‌شود؛ نمی‌توان وعده داد یک مکمل به‌تنهایی تاندون یا شکستگی را ترمیم می‌کند. تغذیه از بازتوانی حمایت می‌کند و جای درمان یا تصمیم مرحله‌ای بازگشت را نمی‌گیرد.

بازتوانی تغذیه، دریافت کافی، وضعیت مواد مغذی و عملکرد را متناسب با علت و شدت تخلیه بازمی‌گرداند. بازگرداندن وزن می‌تواند یک هدف باشد، اما افزایش عدد ترازو به‌تنهایی بازیابی کامل عضله، سلامت یا رفتار خوردن را ثابت نمی‌کند. زمان و پایش به بیماری، دریافت قبلی و خطر تغذیه مجدد وابسته‌اند. غذا، درمان و فعالیت مناسب باید هماهنگ شوند؛ بهبود صرفاً افزودن مقدار ثابت کالری تا رسیدن به وزن هدف نیست.

هدف پروتئین به اندازه بدن، تمرین، انرژی دریافتی، سن و وضعیت بالینی وابسته است. برچسب پرپروتئین، مقدار واقعی، کیفیت اسیدهای آمینه یا توزیع دریافت را مشخص نمی‌کند. هنگام کاهش وزن، پروتئین کافی و تمرین مقاومتی به حفظ بافت بدون چربی کمک می‌کنند، اما پیامدهای کسری انرژی افراطی را حذف نمی‌کنند. بیماری کلیه می‌تواند به رویکرد بالینی متفاوتی نیاز داشته باشد. بنابراین راهبرد پروتئین یک ورزشکار سالم نباید بدون ارزیابی به فرد دارای اختلال عملکرد کلیه منتقل شود.

دسترسی انرژی، انرژی غذایی باقی‌مانده پس از کسر مصرف ورزش را نسبت به تودهٔ بدون چربی در یک بازهٔ مشخص بیان می‌کند. این مفهوم با تعادل انرژی روزانه و درصد چربی یکسان نیست. خطای ثبت غذا، برآورد ورزش و سنجش ترکیب بدن، محاسبه را تغییر می‌دهد. یک آستانه یا مشاهدهٔ کوتاه برای تشخیص همهٔ ورزشکاران کافی نیست. خستگی مداوم، بازیابی نامناسب یا نشانه‌های نگران‌کننده باید در زمینهٔ سلامت و تمرین بررسی شوند، نه فقط با یک عدد محاسباتی.

وضعیت یک ماده مغذی حاصل دریافت، جذب، توزیع، ذخایر، اتلاف و نیاز فیزیولوژیک است. غلظت طبیعی خون همیشه ذخایر کافی را تضمین نمی‌کند و نتیجه غیرطبیعی هم می‌تواند علت غیرتغذیه‌ای داشته باشد. برای مثال، کلسیم خون مستقیماً کفایت کلسیم غذایی یا ذخیره استخوان را اندازه نمی‌گیرد. مواد مغذی مختلف به راهبردهای ارزیابی متفاوت نیاز دارند. آزمایش برای سؤال بالینی مشخص انتخاب می‌شود و همراه علائم، رژیم، بیماری مرتبط و شرایط نمونه‌گیری تفسیر می‌شود؛ هر عدد در یک پنل گسترده آزمایشگاهی، هدفی برای بهینه‌سازی عملکرد ورزشی نیست.

پرونده مراقبت تغذیه باید ارزیابی، تفسیر، برنامه توافق‌شده، مسئولیت متخصصان و معیار پیگیری را روشن کند. اطلاعات گزارش‌شده از یافته اندازه‌گیری‌شده و قضاوت بالینی جدا ثبت می‌شوند. واحد، تاریخ، روش و تغییرات مهم باید معلوم باشند تا فرد حرفه‌ای دیگری تصمیم را بفهمد. اشتراک اطلاعات حساس به رضایت و دسترسی مناسب نیاز دارد. ارجاع باید نگرانی مشخص و فوریت را منتقل کند، نه فقط یک عنوان کلی. در ورزش، مستندسازی باید تداوم مراقبت را بهتر کند و از استفاده نامناسب اطلاعات سلامت در مربیگری یا انتخاب تیم پیشگیری کند.