GLOSSARY

هایپراوریسمی / افزایش اسیداوریک (Hyperuricemia) اندازه گیری اورات بالا در خون تحت معیارهای بالینی مربوطه است و با تشخیص نقرس یکسان نیست.

نقرس، التهاب مفصل مرتبط با رسوب بلورهای اورات است و با افزایش منفرد اسیداوریک یکسان نیست. غذا، الکل، وزن، عملکرد کلیه و دارو همگی بر مدیریت اثر دارند. محدودیت پورین به معنای حذف همه پروتئین‌ها یا حبوبات نیست. الگوی کلی و آب‌رسانی در چارچوب محدودیت مایعات احتمالی اهمیت دارد. تغذیه پشتیبان مراقبت است، اما حمله تکرارشونده یا بیماری تثبیت‌شده ممکن است درمان پزشکی بخواهد، نه فهرستی که مدام غذاهای ممنوع بیشتری پیدا می‌کند.

رژیم کلیوی بر اساس عملکرد کلیه، آزمایش، درمان، دارو و وضعیت تغذیه‌ای فرد تنظیم می‌شود. پروتئین، سدیم، پتاسیم، فسفر و مایعات تصمیم‌های جداگانه‌اند و محدودیت خودکار همه آن‌ها برای همه لازم نیست. حذف افراطی می‌تواند کفایت غذا و عضله را بدتر کند. جایگزین نمک حاوی پتاسیم و برخی مکمل‌ها به بررسی ویژه نیاز دارند. ورزشکار مبتلا به بیماری کلیه باید مراقبت بالینی هماهنگ بگیرد و راهبرد پرپروتئین یا بارگیری الکترولیت هم‌تمرینی سالم را بدون ارزیابی کپی نکند.

برای مثال، ورزشکار مبتلا به نقرس برنامه‌ای متناسب با حمله‌ها، کلیه، دارو و کل رژیم می‌خواهد. مسئله به ممنوعیت همه منابع پروتئین تقلیل نمی‌یابد. محدودیت بالینی مایعات در نظر گرفته و سوخت کافی حفظ می‌شود و درمانگر بیماری زمینه‌ای را مدیریت می‌کند.

رژیم کافی، انرژی و مواد مغذی ضروری را متناسب با وضعیت سلامت تأمین می‌کند. تنوع زیاد یا برچسب غذای سالم به‌تنهایی کفایت را ثابت نمی‌کند. آنچه واقعاً خورده می‌شود، غذاهای حذف‌شده و جایگزین مناسب آن‌ها اهمیت دارد. ورزشکار ممکن است سبزی فراوان بخورد، اما برای تمرین انرژی یا کربوهیدرات کافی دریافت نکند. بنابراین کل الگوی دریافت، توزیع غذا و احتمال کمبودهای مشخص را بررسی می‌کنیم؛ یک غذای خاص یا مکمل، تمام رژیم را خودبه‌خود متعادل نمی‌کند.