GLOSSARY

جدول مرجع وزن‌سنجی زیر آب (Hydrostatic Weighing Reference Table)

روش جابه‌جایی هوا و وزن‌کشی زیر آب، حجم بدن را برای استفاده در مدل چگالی تخمین می‌زنند؛ این روش‌ها سنجش شیمیایی مستقیم چربی نیستند.

وزن‌سنجی زیر آب تراکم بدن را از توده و حجم بدن استنباط شده از طریق توزین زیر آب با اصلاحات مناسب تخمین می زند. سپس یک مدل مبتنی بر چگالی برای تخمین چربی استفاده می شود.

چگالی‌سنجی از جرم و برآورد حجم بدن استفاده می‌کند و سپس با یک مدل، چربی را تخمین می‌زند. وزن‌کشی زیر آب و جابه‌جایی هوا، حجم را با روش‌های متفاوت و اصلاحات مخصوص به خود به دست می‌آورند. گاز ریه، لباس، آماده‌سازی و فرض‌های اجرا مؤثرند. تبدیل چگالی به چربی نیز ویژگی‌هایی برای بخش بدون چربی فرض می‌کند. خروجی این روش‌ها را نباید خودبه‌خود با DXA، امپدانس یا سنجش مستقیم آناتومیک یکسان دانست.

مدل ترکیب بدن، اجزا را در یک سطح تعریف‌شده جدا می‌کند. مدل دو جزئی معمولاً چربی و تودهٔ بدون چربی را تفکیک می‌کند. افزودن سنجش آب یا مواد معدنی در مدل پیچیده‌تر بعضی فرض‌ها را کاهش می‌دهد، اما همهٔ خطاها حذف نمی‌شوند. توصیف مولکولی، سلولی و بافتی، شیوه‌های متفاوت بررسی همان بدن‌اند. پیش از مقایسه باید مدل، متغیرهای اندازه‌گیری‌شده و فرض‌ها را شناخت؛ همهٔ اجزای گزارش را نباید بافت‌های آناتومیکِ مستقیماً اندازه‌گیری‌شده دانست.

تودهٔ بدون چربی شامل آب، پروتئین، مواد معدنی و دیگر اجزای غیرچربی است؛ بنابراین استخوان و اندام‌ها را هم در کنار عضله در بر می‌گیرد. اصطلاح‌های FFM، ‏LBM و بافت نرم بدون چربی ممکن است تعریف فنی متفاوت داشته باشند، هرچند گاهی آزادانه به‌جای هم به کار می‌روند. افزایش کوتاه‌مدت برآورد تودهٔ بدون چربی می‌تواند از آب یا گلیکوژن باشد. پیش از نامیدن آن به‌عنوان رشد عضله، تعریف خروجی دستگاه و شرایط آزمون را بررسی می‌کنیم.