GLOSSARY

گرسنگی (Hunger) احساس نیاز به خوردن است و معادل تشخیص افت قند نیست.

اشتها تمایل به خوردن است و با گرسنگی، پری معده و نیاز واقعی انرژی کاملاً یکی نیست. سیری پایدار فاصله بین وعده‌ها را توصیف می‌کند؛ سیری پایان‌دهنده، توقف خوردن همان وعده را. فرد می‌تواند معده پر داشته باشد اما هنوز انرژی ناکافی دریافت کرده باشد. ثبت احساس، مقدار غذا و زمان فعالیت در کنار هم برای تنظیم برنامه مفیدتر از نتیجه‌گیری از یک احساس یا هورمون است.

خوردن هم به نیاز زیستی پاسخ می‌دهد و هم از طعم، دسترسی، عادت، احساس و پاداش اثر می‌گیرد. هوس یک غذای مشخص، آزمون تشخیص کمبود همان ماده نیست. خوردن لذت‌محور و هموستاتیک می‌توانند هم‌زمان باشند و مرز کاملاً جدا ندارند. در ورزش، محدودیت غذایی شدید، کم‌خوابی یا فاصله طولانی وعده‌ها هم ممکن است میل را تغییر دهد؛ ارزیابی باید بدون برچسب اخلاقی و همراه الگوی واقعی دریافت باشد.

ورود مواد غذایی، کشش معده و پیام‌های عصبی و هورمونی با هم در تنظیم خوردن اثر دارند. GLP-1، PYY و CCK از پیام‌های مهم‌اند اما یک افزایش خون، مقدار دریافت بعدی را دقیق پیش‌بینی نمی‌کند. شکل مولکولی، گیرنده و مسیر واگی یا مرکزی اهمیت دارند. برای ورزشکار، سیری زیاد با غذای کم‌انرژی ممکن است دریافت کافی را دشوار کند؛ اندازه و زمان وعده با نیاز و تحمل هماهنگ می‌شود.