GLOSSARY

استرس گرمایی (Heat Stress) بار گرمایی تحمیل‌شده است؛ با پاسخ فیزیولوژیک بدن به آن، یعنی فشار حرارتی، تفاوت مفهومی دارد.

عرق زمانی مستقیماً خنک می‌کند که از پوست تبخیر شود؛ چکیدن آن همان دفع حرارت را ایجاد نمی‌کند. رطوبت زیاد و لباس کم‌نفوذ تبخیر را محدود می‌کنند، حتی اگر پوست خیس باشد. پس تعریق زیاد به‌تنهایی نشانه خنک‌شدن کافی نیست. کاهش شدت، استراحت، سایه و خنک‌سازی هم باید با شرایط محیط هماهنگ شوند؛ آب‌رسانی تنها ابزار مدیریت گرما نیست.

استرس گرمایی به بار ناشی از محیط، تولید گرما و پوشش اشاره دارد؛ فشار حرارتی پاسخ بدن مانند افزایش دما و ضربان است. این دو را باید جدا ثبت کرد. دمای مرکزی با دمای پوست یا حس گرما یکسان نیست. گیجی یا ناهماهنگی در گرما هشدار جدی است؛ خنک‌سازی و ارزیابی فوری را نباید تا نوشیدن یا اندازه‌گیری معمول به تأخیر انداخت.

کاهش آب می‌تواند حجم ضربه‌ای قلب و امکان دفع گرما را تحت فشار قرار دهد، به‌ویژه در ورزش طولانی و گرم. با این حال، وضعیت مناسب آب مانع قطعی بیماری گرمایی نیست؛ شدت، سازگاری و شرایط محیطی نیز نقش دارند. نباید هر افت عملکرد یا افزایش دما را فقط به کم‌آبی نسبت داد یا با ادامه نوشیدن، علامت خطر را پنهان کرد.

تعریق با شدت فعالیت، گرما، رطوبت، لباس، سازگاری گرمایی و ویژگی فرد تغییر می‌کند. حجم عرق و غلظت سدیم دو اندازه متفاوت‌اند؛ فردی با عرق زیاد الزاماً غلیظ‌ترین عرق را ندارد. اثر جمعی اتلاف به هر دو وابسته است. لکه نمک روی لباس تنها سرنخ است و جای اندازه‌گیری معتبر یا ثبت چند جلسه مشابه را نمی‌گیرد.

نیاز مایعات با اندازه بدن، شدت و مدت تمرین، لباس، محیط و دسترسی تغییر می‌کند. نسخه ثابت برای همه یا افزایش خودکار آب با هر احساس خستگی، این تفاوت‌ها را نادیده می‌گیرد. سابقه چند جلسه مشابه، میزان نوشیدن، تغییر وزن و تحمل گوارشی به تنظیم برنامه کمک می‌کنند؛ برنامه روز گرم لزوماً برای جلسه کوتاه و خنک مناسب نیست.

حین ورزش، فرصت نوشیدن و نیاز سوخت‌رسانی را با اتلاف تقریبی و تحمل معده هماهنگ می‌کنیم. جایگزینی کامل هر قطره عرق در هر لحظه هدف اجباری نیست؛ افزایش وزن ناشی از نوشیدن زیاد هم مطلوب نیست. برنامه باید امکان تغییر با هوا و شدت را داشته باشد. وقتی دسترسی محدود است، تمرین اجرای برنامه به‌اندازه محاسبه روی کاغذ ارزش دارد.