GLOSSARY

انتقال‌دهنده‌های عصبی منشأگرفته از روده (Gut-Derived Neurotransmitters) پیام‌رسان‌های عصبی ساخته‌شده در محیط روده‌اند؛ همه الزاماً میکروبی یا مستقیماً قابل‌ورود به مغز نیستند.

ارتباط روده و مغز دوسویه و شامل مسیر عصبی، ایمنی، هورمونی و متابولیکی است. عصب واگ یکی از مسیرهاست، نه تنها راه. سروتونین محیطی روده مستقیماً جای سروتونین مغز را نمی‌گیرد و تولید یک پیام‌رسان توسط میکروب، رسیدن همان مقدار به مغز را تضمین نمی‌کند. برای خلق و عملکرد شناختی، شواهد انسانی لازم است؛ سایکوبیوتیک عنوان پژوهشی است، نه جایگزین خودکار درمان یا خواب کافی.

تریپتوفان هم در مسیرهای میزبان، مانند کینورنین و سروتونین، و هم در مسیرهای میکروبی به کار می‌رود. بعضی میکروب‌ها ایندول و مشتقات متفاوت می‌سازند که اثرشان وابسته به مولکول و زمینه است. کینورنین را نباید صرفاً محصول باکتری دانست. یافته‌های گیرنده‌ای و حیوانی برای این متابولیت‌ها جذاب‌اند، اما به‌تنهایی مصرف تریپتوفان یا مکمل مشتق آن را برای خلق، روده یا عملکرد تجویز نمی‌کنند.

محور روده با عضله، کبد، استخوان یا بافت چربی نام چارچوب تعامل است و الزاماً یک مسیر اثبات‌شده با نسخه یکسان نیست. متابولیت، پیام ایمنی و تغذیه می‌توانند واسطه باشند. بخشی از شواهد از مدل حیوانی یا همراهی انسانی می‌آید؛ این‌ها باید از کارآزمایی سود واقعی جدا شوند. برای ورزشکار، بهبود غذا و ریکاوری پایه است و محصول «محور روده–عضله» نیازمند شواهد همان فرمول می‌ماند.