GLOSSARY

صرفه‌جویی در مصرف گلیکوژن (Glycogen Sparing) کاهش مصرف گلیکوژن یا حفظ بهتر آن را نسبت به یک مقایسه مشخص توصیف می کند. یک اثر صرفه جویی پیشنهادی باید بافت، وظیفه و اندازه گیری را مشخص کند نه اینکه تنها از تغذیه کربوهیدرات فرض شود.

گلیکوژن عضله و کبد نقش‌های مرتبط اما متفاوت دارند. گلیکوژن عضلانی عمدتاً به همان عضله سوخت می‌رساند؛ گلیکوژن کبد به حفظ گلوکز خون کمک می‌کند. ناشتایی شبانه می‌تواند دسترسی کربوهیدرات کبدی را کم کند، بی‌آنکه همهٔ عضلات به همان میزان تخلیه شوند. غلظت اولیه، تارهای درگیر و نیاز فعالیت بر مصرف اثر دارند. برآورد ذخیرهٔ کل، دسترسی تک‌تک مخزن‌های موضعی گلیکوژن را در یک حرکت مشخص مستقیماً نشان نمی‌دهد.

مصرف گلیکوژن به شدت، مدت، عضلات درگیر، وضعیت تمرینی و ذخیرهٔ اولیه وابسته است. افت یک عضله یا جمعیت تارِ نمونه‌گیری‌شده را نباید نمایندهٔ همهٔ ذخایر بدن دانست. مصرف کربوهیدرات در شرایط مناسب می‌تواند گلوکز خون و عملکرد را حمایت کند، اما حفظ یکسان گلیکوژن عضله را تضمین نمی‌کند. تخلیه، تغییر مقدار یک مخزن محدود است؛ نرخ تخلیه، سرعت همین تغییر را در بازهٔ مشاهده بیان می‌کند.

بارگیری کربوهیدرات برای افزایش ذخایر گلیکوژن پیش از رویدادی است که این ذخایر می‌توانند محدودکننده باشند. دریافت بیشتر معمولاً با کاهش نیاز تمرین در دورهٔ آماده‌سازی همراه می‌شود. روش کلاسیکِ تخلیه‌محور با روش تعدیل‌شده تفاوت دارد و تخلیهٔ شدید برای همه لازم نیست. گلیکوژن بیشتر با آب همراه است و افزایش موقت وزن انتظار می‌رود. برنامهٔ آشنا و تحمل‌شده، متناسب با مدت رویداد و دریافت معمول ورزشکار، از تقلید یک دستور ثابت کاربردی‌تر است.