GLOSSARY

حفظ ذخایر گلیکوژن (Glycogen Preservation) کاهش مصرف گلیکوژن یا حفظ بهتر آن را نسبت به یک مقایسه مشخص توصیف می کند. یک اثر صرفه جویی پیشنهادی باید بافت، وظیفه و اندازه گیری را مشخص کند نه اینکه تنها از تغذیه کربوهیدرات فرض شود.

گلیکوژن عضله و کبد نقش‌های مرتبط اما متفاوت دارند. گلیکوژن عضلانی عمدتاً به همان عضله سوخت می‌رساند؛ گلیکوژن کبد به حفظ گلوکز خون کمک می‌کند. ناشتایی شبانه می‌تواند دسترسی کربوهیدرات کبدی را کم کند، بی‌آنکه همهٔ عضلات به همان میزان تخلیه شوند. غلظت اولیه، تارهای درگیر و نیاز فعالیت بر مصرف اثر دارند. برآورد ذخیرهٔ کل، دسترسی تک‌تک مخزن‌های موضعی گلیکوژن را در یک حرکت مشخص مستقیماً نشان نمی‌دهد.

مصرف گلیکوژن به شدت، مدت، عضلات درگیر، وضعیت تمرینی و ذخیرهٔ اولیه وابسته است. افت یک عضله یا جمعیت تارِ نمونه‌گیری‌شده را نباید نمایندهٔ همهٔ ذخایر بدن دانست. مصرف کربوهیدرات در شرایط مناسب می‌تواند گلوکز خون و عملکرد را حمایت کند، اما حفظ یکسان گلیکوژن عضله را تضمین نمی‌کند. تخلیه، تغییر مقدار یک مخزن محدود است؛ نرخ تخلیه، سرعت همین تغییر را در بازهٔ مشاهده بیان می‌کند.

به عنوان مثال، یک ورزشکار می تواند بعد از یک تمرین سخت قبلی، جلسه دوم را با گلیکوژن کمتر شروع کند. غذا بین جلسات و زمان در دسترس بر ترمیم تأثیر می گذارد. افزایش مقیاس پس از پر کردن می تواند شامل آب باشد، بنابراین ورزشکار نباید این تغییر کوتاه مدت را به طور خودکار به عنوان افزایش چربی تفسیر کند یا با خودداری از سوخت مورد نیاز پاسخ دهد.