GLOSSARY

تنظیم گلوکز (Glucose Regulation) کنترل گلوکز خون با همکاری چند بافت و پیام است.

برای کاربرد عملی، زمان وعده و تمرین، خواب و احساس گرسنگی را کنار مقدار واقعی دریافت و روند عملکرد ثبت می‌کنیم. اگر یک نشانگر تغییر کند، ابتدا شرایط اندازه‌گیری و توضیح‌های محتمل را بررسی می‌کنیم؛ تصمیم غذایی باید به تأمین نیاز، تحمل و بازیابی کمک کند و از یک پیام مولکولی فراتر برود.

گلوکز خون از ورود غذایی، تولید درون‌زاد و برداشت بافتی اثر می‌گیرد. انسولین، گلوکاگون و پیام‌های عصبی و هورمونی دیگر هماهنگ عمل می‌کنند. پاسخ گذرای پس از وعده با اختلال پایدار تحمل گلوکز برابر نیست و نوع نمونه و زمان اندازه‌گیری اهمیت دارد. سنجش گلوکز با اندازه‌گیری مستقیم انرژی در دسترس عضله یکسان نیست؛ گلیکوژن، شدت فعالیت و سوخت‌های دیگر هم در تفسیر ورزشی حضور دارند.

انسولین از سلول بتای پانکراس ترشح می‌شود و در هماهنگی مصرف و ذخیره مواد نقش دارد؛ فقط «هورمون چربی‌ساز» نیست. برداشت گلوکز در عضله و بافت چربی، مهار تولید کبدی گلوکز و تنظیم لیپولیز از آثار مهم‌اند. همه سلول‌ها برای ورود گلوکز به انسولین وابسته نیستند. غلظت پس از وعده با ترکیب غذا، حساسیت بافت و پاک‌سازی تغییر می‌کند و به‌تنهایی کیفیت رژیم را تعیین نمی‌کند.

گلوکاگون عمدتاً از سلول آلفا ترشح می‌شود و در حمایت از فراهمی گلوکز، به‌ویژه از راه کبد، نقش دارد. پاسخ آن فقط آینه معکوس انسولین نیست؛ اسیدهای آمینه و نوع وعده هم اثر دارند و پس از غذای پروتئینی هر دو ممکن است بالا بروند. اثر مستقیم گلوکاگون بر عضله اسکلتی را مانند کبد فرض نمی‌کنیم. نسبت این دو هورمون شاخص وابسته به شرایط است، نه نمره کیفیت غذا.