GLOSSARY

مصرف همزمان گلوکز و فروکتوز (Glucose–Fructose Co-Ingestion) کربوهیدرات ها را با استفاده از مسیرهای مختلف انتقال روده، معمولاً منابع تولید کننده گلوکز با فروکتوز، طی فعالیت طولانی مدت مناسب ترکیب می کند.

به عنوان مثال، ترکیب یک منبع تولید کننده گلوکز با فروکتوز می تواند از مسیرهای روده ای مختلف در طول ورزش طولانی مدت استفاده کند. کل برنامه، از جمله کربوهیدرات موجود در نوشیدنی ها و غذاها را بررسی کنید. ورزشکار هنوز به یک مایع کامل و مناسب نیاز دارد. انتخاب یک ترکیب جذب نامحدود ایجاد نمی کند یا هر نسبت را به یک اندازه مناسب نمی کند.

گلوکز و گالاکتوز از ناقل روده‌ای SGLT1 و فروکتوز از GLUT5 استفاده می‌کنند. ترکیب منابع مناسب می‌تواند مسیرهای جذب متفاوت را درگیر و در شرایط مرتبط دسترسی کربوهیدرات برون‌زاد را بیشتر کند. مالتودکسترین در هضم به واحدهای گلوکز تبدیل می‌شود و مسیر جداگانهٔ فروکتوز ایجاد نمی‌کند. نوع ترکیب، مقدار کل، مایعات، فعالیت و تحمل اهمیت دارند. یک نسبت گلوکز به فروکتوز یا نرخ ساعتی، نسخهٔ مطلوب همگانی برای همهٔ افراد و رویدادها نیست.

کربوهیدرات برون‌زاد از غذا یا نوشیدنی می‌آید؛ کربوهیدرات درون‌زاد از ذخایر موجود بدن تأمین می‌شود. هضم، جذب روده‌ای، گردش خون، برداشت عضله و اکسیداسیون مراحل جداگانه‌اند. روش ردیاب با فرض‌های مشخص می‌تواند اکسیداسیون مادهٔ خورده‌شده را برآورد کند. مقدار خورده‌شده فوراً به همان مقدار اکسید نمی‌شود. نرخ اکسیداسیون بالاتر هم به‌تنهایی عملکرد بهتر مسابقه را ثابت نمی‌کند؛ منبع و فرایند اندازه‌گیری‌شده باید روشن باشند.