GLOSSARY

گیرنده GIP (GIP Receptor (GIPR)) گیرنده اختصاصی پیام GIP است.

اثر اینکرتینی به ترشح انسولین بیشتر پس از گلوکز خوراکی نسبت به گلوکز وریدی با گلیسمی مشابه اشاره دارد. GLP-1 و GIP پیام‌های مهم‌اند ولی عملکردهایشان کاملاً یکسان نیست. وابستگی به گلوکز در تحریک انسولین اهمیت دارد. هورمون طبیعی کوتاه‌عمر را با داروی آگونیست طولانی‌اثر یکسان نمی‌گیریم؛ تغییر یک وعده در هورمون، معادل اثر درمانی دارو یا نتیجه قطعی کاهش وزن نیست.

ورود مواد غذایی، کشش معده و پیام‌های عصبی و هورمونی با هم در تنظیم خوردن اثر دارند. GLP-1، PYY و CCK از پیام‌های مهم‌اند اما یک افزایش خون، مقدار دریافت بعدی را دقیق پیش‌بینی نمی‌کند. شکل مولکولی، گیرنده و مسیر واگی یا مرکزی اهمیت دارند. برای ورزشکار، سیری زیاد با غذای کم‌انرژی ممکن است دریافت کافی را دشوار کند؛ اندازه و زمان وعده با نیاز و تحمل هماهنگ می‌شود.

جزایر پانکراس چند نوع سلول پیام‌رسان دارند و اثر موضعی بین آن‌ها مهم است. سوماتواستاتین می‌تواند ترشح هورمون‌های دیگر را مهار کند؛ پلی‌پپتید پانکراسی و آمیلین نیز نقش‌های جدا دارند. آمیلین همراه انسولین سلول بتا ترشح می‌شود و در تخلیه معده و پیام پایان خوردن شریک است. نام مشابه یا ترشح هم‌زمان به معنی یکسان‌بودن اثر، گیرنده یا کاربرد دارویی این مواد نیست.

کربوهیدرات، پروتئین و چربی هرکدام مسیرهای هضم و پیام‌رسانی متفاوت دارند و در وعده مخلوط بر هم اثر می‌گذارند. پروتئین هم می‌تواند انسولین و گلوکاگون را تحریک کند؛ انسولین صرفاً شاخص قند افزوده نیست. چربی و فیبر با تغییر تخلیه معده، زمان پاسخ را عوض می‌کنند. کیفیت برنامه از انرژی و مواد مغذی، تحمل و تناسب با تمرین می‌آید، نه از پایین‌ترین پاسخ هورمونی ممکن در هر وعده.

پس از بعضی فعالیت‌ها، به‌ویژه فعالیت شدید، اشتها ممکن است موقتاً کاهش یابد؛ این پاسخ در همه افراد و جلسات یکسان نیست. تغییر گرلین، PYY یا GLP-1 با مقدار خوردن بعدی رابطه ساده و قطعی ندارد. کاهش اشتها به معنی کاهش نیاز انرژی نیست. ورزشکار می‌تواند از وعده‌های قابل‌تحمل، سهم‌های کوچک‌تر و زمان‌بندی قابل‌اجرا برای جبران دریافت کمک بگیرد و روند بازیابی را پیگیری کند.

«عدم تعادل هورمونی» عبارت کلی است، نه تشخیص مستقل با یک فهرست علائم اینترنتی. کمبود، فزونی و مقاومت مفاهیم جدا دارند و محدوده مرجع به روش، سن و شرایط وابسته است. دارو، بیماری، خواب و انرژی هم باید بررسی شوند. برای علائم پایدار، ارزیابی مناسب علت را روشن می‌کند؛ انتخاب مکمل یا دستکاری هورمون بر پایه یک آزمایش منفرد، جای بررسی علمی را نمی‌گیرد.