GLOSSARY

تعامل ژن و ماده مغذی (Gene–Nutrient Interaction) تعاملی که در آن تنوع ژنتیکی یا فعالیت ژن و قرار گرفتن در معرض مواد مغذی به طور مشترک بر یک پاسخ بیولوژیکی تأثیر می گذارد.

شخصی‌سازی، اصول معتبر تغذیه را با تمرین، سلامت، دسترسی، ترجیح و پاسخ اندازه‌گیری‌شده فرد ترکیب می‌کند. ژنتیک می‌تواند متابولیسم مواد را تغییر دهد، اما گزارش تجاری ژن به‌ندرت رژیم بهینه کامل را تعیین می‌کند یا فایده عملکردی یک مکمل را ثابت می‌سازد. یافته بالینی تکرارپذیر باید از ارتباط پژوهشی اولیه متمایز شود. نوتری‌ژنتیک تفاوت ژنتیکی افراد و نوتری‌ژنومیکس تعامل تغذیه با عملکرد ژنومی را بررسی می‌کند. اطلاعات معتبر و مرتبط با رضایت آگاهانه و حفظ حریم خصوصی استفاده می‌شوند؛ امتیاز جذاب اما اثبات‌نشده جای ارزیابی معمول را نمی‌گیرد.

روش ارزیابی دریافت بر اساس سؤال، جمعیت و امکانات انتخاب می‌شود. ثبت اخیر غذا می‌تواند زمان‌بندی وعده‌ها پیرامون تمرین را روشن کند؛ پرسشنامه بسامد مصرف برای بررسی الگوهای بلندمدت مناسب‌تر است. هیچ‌کدام به‌خودی‌خود دریافت معمول را با دقت کامل مشخص نمی‌کنند. جزئیات غذا باید با تمرین، دسترسی، علائم، دارو و اندازه‌گیری‌های مرتبط ترکیب شوند. لازم است محدودیت روش و نتیجه‌های نامطمئن روشن باشند. ارزیابی خوب به تصمیم قابل پیگیری می‌رسد؛ صرفاً یک گزارش طولانی مواد مغذی با اعدادی دقیق‌تر از کیفیت داده‌های اولیه نیست.

صحت به نزدیکی نتیجه به مرجع مناسب مربوط است؛ دقت تکرارپذیر به پراکندگی اندازه‌گیری‌های تکراری. نتیجه یکسان می‌تواند هر بار به‌طور منظم اشتباه باشد. روایی می‌پرسد آیا روش از تفسیر موردنظر حمایت می‌کند و پایایی، سازگاری عملکرد روش را بررسی می‌کند. خطای گزارش ممکن است از حافظه، زحمت ثبت، حذف غذا یا فشار اجتماعی ناشی شود. برآورد نامعقول باید سبب بازبینی شود، نه اتهام. کالیبراسیون ممکن است بعضی خطاها را با فرض‌های مشخص کاهش دهد، اما هر خودگزارشی را به اندازه‌گیری دقیق دریافت معمول ورزشکار تبدیل نمی‌کند.