GLOSSARY

تمرین تحمل سوخت‌رسانی (Fueling Tolerance Training) برنامه کربوهیدرات یا غذا و مایعات مورد نظر را برای بهبود عملکرد عملی و تحمل آن انجام می دهد. پیشرفت و مشاهدات مکرر بیشتر از کپی فوری مصرف زیاد ورزشکار دیگر اهمیت دارد.

تمرین دستگاه گوارش یعنی آزمودن برنامهٔ غذا و مایعات در جلسه‌های مناسب و پیشرفت بر اساس تحمل. تکرار ممکن است راحتی یا پردازش را بهتر کند، اما نشانهٔ کمتر، افزایش بیان ناقل را در همان فرد مستقیماً ثابت نمی‌کند. ناقل‌های گلوکز و فروکتوز متفاوت‌اند و سازگاری آن‌ها پرسش پژوهشی مشخص است. مقدار واقعی، شرایط و نشانه‌ها را ثبت می‌کنیم. دریافت بسیار بالای موفقِ یک ورزشکار، نقطهٔ شروع لازم برای همه نیست.

گلوکز و گالاکتوز از ناقل روده‌ای SGLT1 و فروکتوز از GLUT5 استفاده می‌کنند. ترکیب منابع مناسب می‌تواند مسیرهای جذب متفاوت را درگیر و در شرایط مرتبط دسترسی کربوهیدرات برون‌زاد را بیشتر کند. مالتودکسترین در هضم به واحدهای گلوکز تبدیل می‌شود و مسیر جداگانهٔ فروکتوز ایجاد نمی‌کند. نوع ترکیب، مقدار کل، مایعات، فعالیت و تحمل اهمیت دارند. یک نسبت گلوکز به فروکتوز یا نرخ ساعتی، نسخهٔ مطلوب همگانی برای همهٔ افراد و رویدادها نیست.

کربوهیدرات برون‌زاد از غذا یا نوشیدنی می‌آید؛ کربوهیدرات درون‌زاد از ذخایر موجود بدن تأمین می‌شود. هضم، جذب روده‌ای، گردش خون، برداشت عضله و اکسیداسیون مراحل جداگانه‌اند. روش ردیاب با فرض‌های مشخص می‌تواند اکسیداسیون مادهٔ خورده‌شده را برآورد کند. مقدار خورده‌شده فوراً به همان مقدار اکسید نمی‌شود. نرخ اکسیداسیون بالاتر هم به‌تنهایی عملکرد بهتر مسابقه را ثابت نمی‌کند؛ منبع و فرایند اندازه‌گیری‌شده باید روشن باشند.