GLOSSARY

میل شدید غذایی (Food Craving) میل شدید به غذا یا تجربه خوردن مشخص است و الزاماً کمبود یک ماده مغذی را نشان نمی‌دهد.

گرسنگی، سیری پایان وعده و سیری بین وعده‌ها مرتبط‌اند، اما یکسان نیستند: گرسنگی انگیزه خوردن ایجاد می‌کند، فرایند سیری وعده به پایان خوردن کمک می‌کند و سیری پس از غذا دریافت بعدی را مهار می‌کند. استرس، خواب، پاداش غذا، کسری انرژی و محیط بر آن‌ها اثر دارند. احساس پری تأمین انرژی ورزشکار را ثابت نمی‌کند، به‌خصوص پس از تمرین سخت یا با غذاهای حجیم. بنابراین برنامه عملی غذا حتی با اشتهای موقتاً کم یا محرک غذایی قوی اهمیت دارد.

کار رفتاری در تغذیه، اقدام‌های مشخص را به مانع‌ها و حمایت‌های زندگی روزانه پیوند می‌دهد. خودپایش، حل مسئله، هدف قابل دستیابی و پیگیری حمایتی می‌توانند تغییر را عملی‌تر کنند. پایش باید متناسب باشد؛ وزن‌کردن یا ثبت بسیار دقیق برای فرد آسیب‌پذیر در برابر خوردن آشفته ممکن است نتیجه معکوس بدهد. مصاحبه انگیزشی بر دلیل‌های خود فرد و اختیار او تکیه دارد؛ درمان شناختی‌رفتاری فرایندی درمانی و ساختارمند است. این روش‌ها نباید به سرزنش یا تشویق کلی تقلیل یابند.

برای مثال، کم‌اشتهایی پس از تمرین سخت می‌تواند همراه نیاز زیاد به غذا باشد. گزینه قابل تحمل و وعده بعدی برنامه‌ریزی می‌شوند؛ گرسنگی کم، نیاز کم را ثابت نمی‌کند. در مقابل، محرک‌های غذایی و استرس می‌توانند دریافت را تغییر دهند، بدون اینکه کمبود دانش یا اراده علت قطعی باشد.

تعداد، زمان، اندازه و توزیع مواد مغذی میان وعده‌ها ویژگی‌های متفاوت خوردن‌اند. برنامه زمانی واحدی که مستقل از شرایط برای همه بهترین باشد وجود ندارد. فرصت تمرین و غذاخوردن، اشتها، راحتی گوارشی، خواب و دارو باید در نظر گرفته شوند. وعده زودهنگام یا دیرهنگام را در کل روز تفسیر می‌کنیم، نه اینکه خودکار مفید یا مضر بدانیم. برای ورزشکار دارای چند جلسه تمرین، دسترسی عملی به غذا می‌تواند از تحمیل یک جدول زمانی رایج مهم‌تر باشد.

رژیم کافی، انرژی و مواد مغذی ضروری را متناسب با وضعیت سلامت تأمین می‌کند. تنوع زیاد یا برچسب غذای سالم به‌تنهایی کفایت را ثابت نمی‌کند. آنچه واقعاً خورده می‌شود، غذاهای حذف‌شده و جایگزین مناسب آن‌ها اهمیت دارد. ورزشکار ممکن است سبزی فراوان بخورد، اما برای تمرین انرژی یا کربوهیدرات کافی دریافت نکند. بنابراین کل الگوی دریافت، توزیع غذا و احتمال کمبودهای مشخص را بررسی می‌کنیم؛ یک غذای خاص یا مکمل، تمام رژیم را خودبه‌خود متعادل نمی‌کند.

خوردن آشفته طیفی از الگوهای آسیب‌زاست که ممکن است معیار کامل یک اختلال مشخص را داشته باشند یا نداشته باشند. اختلال خوردن در هر اندازه بدن، جنس یا رشته ورزشی رخ می‌دهد. محدودیت، حمله‌های مکرر پرخوری، رفتار جبرانی و پریشانی قابل توجه، ارزیابی حساس و محترمانه می‌خواهند؛ عدد ترازو به‌تنهایی شدت را تعیین نمی‌کند. در صورت نیاز، مراقبت پزشکی، تغذیه و سلامت روان هماهنگ می‌شوند. با وخامت رفتار خوردن یا سلامت، محدودیت بیشتر تجویز و کاهش وزن سریع تحسین نمی‌شود.

پایبندی نشان می‌دهد برنامه توافق‌شده در طول زمان تا چه اندازه اجرا می‌شود. هزینه، کار، خانواده، علائم گوارشی، مهارت آشپزی و واقع‌بینانه‌بودن برنامه بر آن اثر دارند. دشواری اجرا، اطلاعاتی برای اصلاح برنامه است، نه مدرک ضعف اراده. بهتر است اقدام‌های روشن و قابل انجام تعیین و امکان ادامه آن‌ها بررسی شود. تغییری کوچک و پایدار می‌تواند از نسخه‌ای بلندپروازانه مفیدتر باشد که مکرراً مانع دریافت کافی غذا یا زندگی روزمره راحت ورزشکار می‌شود.