GLOSSARY

آلرژی‌های غذایی (Food Allergies) یک پاسخ ایمنی نامطلوب به یک غذا است که مکانیسم ها و شدت آن بین شرایط متفاوت است.

آلرژی غذایی سازوکار ایمنی دارد و با عدم تحمل غذا متفاوت است. بعضی واکنش‌ها می‌توانند سریع به آنافیلاکسی پیشرفت کنند و به درمان اورژانسی مطابق برنامه پزشکی نیاز دارند، نه آزمون غذایی شخصی. پرهیز از آلرژن شامل برچسب، آماده‌سازی و تماس متقاطع است؛ برداشتن ماده قابل مشاهده ممکن است کافی نباشد. بازمعرفی یا آزمون تشخیصی غذا گاهی نظارت متخصص می‌خواهد. رژیم حذفی باید جایگزین مغذی داشته باشد و تنها بر آزمایش تجاری حساسیتِ اعتبارسنجی‌نشده استوار نشود.

پس از تشخیص مناسب سلیاک، رژیم بدون گلوتنِ پایدار همراه با کنترل تماس متقاطع و کفایت غذایی لازم است. گلوتن در گندم، جو و چاودار وجود دارد؛ لاکتوز ماده دیگری در بعضی لبنیات است. عدم تحمل لاکتوز به هضم مربوط است و با آلرژی ایمنی به شیر تفاوت دارد. بهترشدن پس از حذف غذا به‌تنهایی تشخیص را ثابت نمی‌کند. شروع حذف گلوتن پیش از آزمایش می‌تواند ارزیابی سلیاک را مختل کند؛ ترتیب تشخیص باید ابتدا با پزشک بررسی شود.

رژیم کافی، انرژی و مواد مغذی ضروری را متناسب با وضعیت سلامت تأمین می‌کند. تنوع زیاد یا برچسب غذای سالم به‌تنهایی کفایت را ثابت نمی‌کند. آنچه واقعاً خورده می‌شود، غذاهای حذف‌شده و جایگزین مناسب آن‌ها اهمیت دارد. ورزشکار ممکن است سبزی فراوان بخورد، اما برای تمرین انرژی یا کربوهیدرات کافی دریافت نکند. بنابراین کل الگوی دریافت، توزیع غذا و احتمال کمبودهای مشخص را بررسی می‌کنیم؛ یک غذای خاص یا مکمل، تمام رژیم را خودبه‌خود متعادل نمی‌کند.

تغذیه بالینی، ارزیابی را به مداخله فردی تبدیل می‌کند و پاسخ را می‌سنجد. نام بیماری به‌تنهایی نسخه را تعیین نمی‌کند؛ مرحله بیماری، دارو، علائم، آزمایش، دریافت و هدف عملکردی مهم‌اند. غربالگری احتمال خطر را شناسایی می‌کند؛ ارزیابی کامل‌تر از تشخیص تغذیه‌ای و برنامه مراقبت پشتیبانی می‌کند. ورزش، نیاز تمرین را به این تصویر اضافه می‌کند و الزام بالینی را حذف نمی‌کند. وقتی هدف پزشکی و عملکردی تداخل دارند، مراقبت باید هماهنگ شود و منوی استاندارد ورزشکار برای همه بیماران به کار نرود.

نسخه تغذیه‌ای برنامه‌ای فردی است و می‌تواند انرژی، پروتئین، مواد مغذی دیگر، مایعات، بافت غذا یا مسیر دریافت را مشخص کند. در نسخه کمی، وزن مرجع، وضعیت بالینی و اجرای عملی باید روشن باشند. با تغییر دریافت، درمان یا سلامت، پایش و اصلاح لازم است. در ورزشکار بیمار، الزام پزشکی و تمرین باید با هم سازگار شوند؛ قرار دادن دو نسخه متناقض کنار هم و واگذاری انتخاب به فرد، جای هماهنگی مراقبت را نمی‌گیرد.

پیگیری تغذیه، هدف را با دریافت واقعی، علائم، عملکرد، اندازه‌گیری مرتبط و تجربه فرد مقایسه می‌کند. بازه زمانی و معیار اصلاح، ادامه یا ارجاع باید مشخص باشد. پاسخ به درمان ممکن است مفید، ناچیز یا نامطلوب باشد و پایبندی به‌تنهایی اثربخشی را ثابت نمی‌کند. مستندسازی کافی کمک می‌کند بدانیم چه تغییر کرده است. در ورزشکار، سلامت و کیفیت تمرین در کنار وزن یا آزمایش بررسی می‌شوند تا پیشرفت ظاهری یک شاخص، افت در بخش دیگر را پنهان نکند.