GLOSSARY

فتی اسید سنتاز / سنتاز اسید چرب (Fatty Acid Synthase (FAS)) مجموعه فعالیت‌های طویل‌کردن و احیای زنجیره اسید چرب است.

سنتز اسید چرب ساخت زنجیره از واحدهای کوچک و لیپوژنز در کاربرد گسترده‌تر ساخت و ذخیره لیپید است. مسیر نوپدید با استریفیکاسیون اسید چرب از پیش موجود یکسان نیست. کبد و بافت چربی سهم‌هایی وابسته به وضعیت تغذیه دارند و انرژی و حامل احیاکننده لازم است. خوردن کربوهیدرات به معنی تبدیل فوری همه آن به چربی نیست؛ ذخایر، اکسیداسیون، مقدار کل و شرایط زمانی تعیین می‌کنند کربن به کجا برود.

استریفیکاسیون اسید چرب را به مولکول مناسب مانند چارچوب گلیسرول متصل می‌کند و بازاستریفیکاسیون استفاده دوباره پس از آزادسازی است. ساخت تری‌گلیسرید با ساخت نو زنجیره اسید چرب فرق دارد. ذخیره‌سازی بخشی از کار طبیعی بدن است، نه همیشه نشانه آسیب. برای هدف ترکیب بدن، ساخت و تجزیه و دریافت در طول زمان جمع می‌شوند و دیدن یک مرحله ذخیره بعد از غذا نتیجه چند هفته را تعیین نمی‌کند.

کوفاکتور جزء غیرپروتئینی لازم برای فعالیت بعضی آنزیم‌هاست؛ می‌تواند یون معدنی یا ترکیب آلی باشد. کوآنزیم نوع آلی آن است و گروه پروستتیک معمولاً اتصال محکم‌تری دارد. آپوآنزیم بخش پروتئینی بدون کوفاکتور لازم و هولوآنزیم شکل کامل فعال آن است. شدت اتصال و نقش ماده را باید مشخص کرد؛ هر ماده کنار آنزیم، کوفاکتور ضروری آن محسوب نمی‌شود.

کنترل شار معمولاً بین چند مرحله، عرضه سوبسترا و نیاز مصرف تقسیم می‌شود. «محدودکننده سرعت» توصیفی وابسته به شرایط است و یک آنزیم همیشه فرمانده ثابت تمام مسیر نیست. مرحله تعهدی ورود اختصاصی‌تر به مسیر را مشخص می‌کند و الزاماً همان مرحله دارای بیشترین کنترل نیست. افزایش یک آنزیم یا مصرف پیش‌ساز آن بدون سنجش کل شبکه، تضمین‌کننده افزایش شار یا عملکرد نیست.

برای نمونه، اگر پس از یک دوره تمرین فعالیت آنزیمی تغییر کند، ابتدا می‌پرسیم سنجش روی خون، نمونه بافت یا پروتئین خالص بوده است. سپس شرایط آزمون، تغذیه و زمان آخرین جلسه را کنار عملکرد واقعی قرار می‌دهیم؛ این مقایسه کمک می‌کند پاسخ تنظیمی را با کمبود غذایی یا نیاز به مکمل اشتباه نگیریم.

فعالیت سنجیده‌شده مقدار تبدیل در زمان و تحت شرایط روش است، نه صرفاً مقدار پروتئین موجود. سنجش با سوبسترای کافی ممکن است ظرفیت بالقوه را نشان دهد، درحالی‌که بافت زنده محدودیت و تنظیم متفاوت دارد. واحد، مقدار مرجع بافت و روش آماده‌سازی برای مقایسه لازم‌اند. فعالیت خون نیز با فعالیت داخل عضله یکی نیست؛ تغییر آزمایش را بدون زمان تمرین، علائم و منبع بافتی تفسیر نمی‌کنیم.

تمرین می‌تواند مقدار، تنظیم یا ظرفیت فعالیت بعضی آنزیم‌ها را تغییر دهد؛ الگو به نوع، شدت، حجم و سابقه تمرین وابسته است. پاسخ حاد یک جلسه را با سازگاری مزمن برابر نمی‌گیریم. نشانگر اکسیداتیو یا گلیکولیتیک تنها بخشی از تصویر است؛ انتقال اکسیژن، ذخیره سوخت و هماهنگی عصبی هم اهمیت دارند. برای قضاوت کاربردی، نتیجه عملکرد و بازیابی را در کنار تغذیه کافی و برنامه تمرین می‌سنجیم.