حالت ناشتا
هضم، جذب و دستگاه گوارش
حالت ناشتا (Fasting State) وضعیت بدون دریافت اخیر غذا در تعریف مشخص است؛ صرف ناشتابودن، هدف تمرین یا نتیجه ترکیب بدن را تعیین نمی‌کند.
حالت تغذیه‌شده و جذبی با پردازش مواد وعده مرتبط‌اند؛ در حالت پساجذبی، ورود ناشی از وعده کمتر و نقش ذخایر بیشتر می‌شود. ناشتا بودن با ساعت قراردادی برای هر غذا تعریف دقیق یکسانی ندارد. تمرین ناشتا به معنی توقف مصرف سوخت یا تضمین چربی‌سوزی بلندمدت نیست. انتخاب زمان غذا باید هدف جلسه، تحمل و دریافت کل روز را در کنار هم ببیند.
دیدن و بوییدن غذا می‌تواند پاسخ سفالیک را آغاز کند؛ ورود به معده و سپس روده نیز پیام‌های عصبی و هورمونی ایجاد می‌کند. مرحله‌های هضم مرزهای کاملاً جدا و بدون هم‌پوشانی نیستند. پاسخ به وعده شامل حرکت، ترشح و پردازش است، نه فقط احساس گرسنگی. برای وعده مختلط، رفتار کل ترکیب مهم است و نمی‌توان زمان هضم تک‌ماده را بی‌تغییر به کل وعده نسبت داد.
نرخ ظهور ماده در گردش، حاصل ورود از روده و پردازش پیش از رسیدن به محل اندازه‌گیری است؛ نرخ جذب لزوماً همان عدد نیست. غلظت خون هم از خروج به بافت اثر می‌گیرد. روش‌های ردیاب یا نمونه‌گیری باید برای ادعای سرعت مشخص باشند. برای ورزشکار، کاربرد واقعی شامل سوخت کافی و تحمل است و بلندترشدن یک قله آزمایش، به‌تنهایی عملکرد بهتر را ثابت نمی‌کند.
مثلاً در بررسی یک وعده پیش از تمرین، مقدار مصرف، شکل غذا و فاصله تا شروع را ثبت می‌کنیم؛ عدد برچسب یا یک قله خونی را به‌تنهایی معادل جذب و استفاده کامل نمی‌گیریم.
🔒 The rest of this entry is available after free Google sign-in.
Home
Academy
Site Map