GLOSSARY

پاسخ هورمونی به ناشتایی (Fasting Hormonal Response) پاسخ به فاصله از دریافت غذا با وابستگی به مدت و زمینه است.

پس از غذا، جذب و ذخیره و استفاده از مواد در کنار پاسخ هورمونی تغییر می‌کنند؛ در فاصله پساجذبی سهم ذخایر و تولید درون‌زاد بیشتر می‌شود. این گذار کلید روشن‌وخاموش دقیق با ساعت یکسان برای همه وعده‌ها نیست. یک وعده مختلط و فعالیت اخیر می‌توانند الگو را تغییر دهند. برای ورزشکار، هدف جلسه و کفایت کل روز و تحمل در تصمیم زمان غذا مهم‌اند، نه برتری همیشگی ناشتا یا تغذیه‌شده در همه پیامدها.

ناشتایی شبانه و گرسنگی طولانی با کمبود شدید انرژی یک زمینه واحد نیستند. با ادامه محدودیت، سهم گلیکوژن، گلوکونئوژنز، چربی و کتون تغییر می‌کند، اما همه نیاز گلوکز و پروتئین حذف نمی‌شود. سازگاری حفظ بقا به معنی بهترین راه آماده‌سازی ورزشی نیست. در کم‌غذایی شدید و طولانی، بازگشت تغذیه نیز می‌تواند نیازمند مراقبت باشد؛ این را با برنامه معمول وعده پیش و پس از تمرین یکسان نمی‌گیریم.

انسولین از سلول بتای پانکراس ترشح می‌شود و در هماهنگی مصرف و ذخیره مواد نقش دارد؛ فقط «هورمون چربی‌ساز» نیست. برداشت گلوکز در عضله و بافت چربی، مهار تولید کبدی گلوکز و تنظیم لیپولیز از آثار مهم‌اند. همه سلول‌ها برای ورود گلوکز به انسولین وابسته نیستند. غلظت پس از وعده با ترکیب غذا، حساسیت بافت و پاک‌سازی تغییر می‌کند و به‌تنهایی کیفیت رژیم را تعیین نمی‌کند.