GLOSSARY

روزه‌داری و عملکرد (Fasting and Performance) تأثیر یک تمرین روزه داری تعریف شده بر عملکرد، که به مدت زمان، هیدراتاسیون، تامین انرژی و زمینه بستگی دارد.

روزه رمضان معمولاً غذا و نوشیدنی را از سپیده‌دم تا غروب محدود می‌کند؛ با بسیاری از پروتکل‌های پژوهشی که آب را مجاز می‌دانند یکسان نیست. طول روز، آب‌وهوا، خواب، شیوه عمل مذهبی و زمان تمرین، چالش را تغییر می‌دهند. کربوهیدرات، پروتئین و مایعات قابل تحمل باید در ساعات مجاز، از جمله افطار و سحری، برنامه‌ریزی شوند. اگر لازم باشد زمان یا بار تمرین تعدیل و پاسخ فرد پایش می‌شود. بیماری زمینه‌ای یا علائم نگران‌کننده توصیه فردی می‌خواهند؛ تجربه یک ورزشکار سالم، ایمنی روزه برای همه را ثابت نمی‌کند.

الگوهای روزه‌داری زمان خوردن را تغییر می‌دهند و گاهی انرژی کل را کاهش می‌دهند، اما قانون زمانی به‌تنهایی کاهش وزن یا سلامت بهتر را تضمین نمی‌کند. فاصله ناشتایی از بازه مجاز خوردن جداست و باید انرژی و مواد مغذی واقعی بررسی شود. کیفیت تمرین، ریکاوری، دارو و سابقه خوردن آشفته بر تناسب این روش اثر دارند. پنجره غذایی‌ای که مرتب مانع سوخت‌رسانی کافی می‌شود، صرفاً به دلیل رعایت ساعت‌ها راهبرد موفق تغذیه ورزشی نیست.