GLOSSARY

شیوه ورزش (Exercise Mode) حرکت یا حالت ورزش، مانند دویدن، دوچرخه سواری یا کار مقاومتی را مشخص می کند. حالت بر بافت‌های استخدام‌شده، مکانیک، فرصت‌های غذا خوردن و تقاضای بهبودی تأثیر می‌گذارد.

بار بیرونی، کار انجام‌شده مانند مسافت، توان یا تکرار است؛ بار درونی، پاسخ فرد مانند ضربان قلب یا فشار ادراک‌شده است. حجم، شدت و مدت سهم‌های متفاوت دارند و یک عدد خلاصه همهٔ نیازهای غذایی را نشان نمی‌دهد. دو جلسهٔ هم‌مدت می‌توانند مصرف کربوهیدرات و بازیابی متفاوتی بخواهند. برنامهٔ غذا باید کار واقعی و جلسهٔ بعدی را لحاظ کند؛ ناهماهنگی پایدار میان دریافت و بار نیز نیازمند بازبینی است.

نیاز کربوهیدرات با شدت، مدت و اهمیت کار تغییر می‌کند. دریافت روزانه به‌ازای تودهٔ بدن با نرخ دریافت حین ورزش که معمولاً بر ساعت بیان می‌شود، کمیت متفاوتی است. هدف روزانهٔ بیشتر، به معنی مصرف همان مقدار در همهٔ جلسه‌ها نیست. تأمین را با برنامه، ذخایر اولیه و تحمل هماهنگ می‌کنیم. گرمِ خورده‌شده را باید از گرمِ جذب‌شده یا اکسیدشده جدا دانست؛ این مراحل الزاماً هم‌مقدار و هم‌زمان نیستند.

دوره‌بندی، تغذیه را میان جلسه‌ها، روزها یا مرحله‌های تمرین برای حمایت از کار و هدف آن تنظیم می‌کند. می‌توان کربوهیدرات بیشتری پیرامون جلسهٔ سخت یا مهم قرار داد و همچنان نیاز کلی انرژی و مواد مغذی را تأمین کرد. روز سبک ممکن است روز بازیابی یا آماده‌سازی باشد؛ استراحت به معنی حذف غذا یا کربوهیدرات نیست. باید روشن باشد چه چیزی، چه زمانی و چرا تغییر می‌کند و اثر آن بر کیفیت تمرین بعدی سنجیده شود.