GLOSSARY

اتلاف آهن ناشی از ورزش (Exercise-Induced Iron Loss) از دست دادن آهن مرتبط با فرآیندهای مرتبط با ورزش، همراه با تغذیه، خونریزی و جذب در نظر گرفته می شود.

در ارزیابی آهن، کاهش ذخایر، کمبود بدون کم‌خونی و کم‌خونی فقر آهن از هم متمایزند. فریتین مفید است، اما با التهاب بالا می‌رود؛ هموگلوبین هم با حجم پلاسما تغییر می‌کند. در ورزشکار استقامتی ممکن است غلظت هموگلوبین بر اثر رقیق‌شدن پایین باشد، بدون اینکه ذخیره آهن واقعاً تخلیه شده باشد؛ البته تمرین، کمبود واقعی را هم منتفی نمی‌کند. رژیم، خون‌ریزی، جذب، بیماری و ورزش اخیر در تفسیر مهم‌اند. پیش از درمان، مشکل و علت آن بررسی می‌شوند؛ مصرف مکرر و خودسرانه آهن می‌تواند مسئله را مبهم کند و خطر بیهوده بسازد.

کم‌خونی، کاهش ظرفیت حمل اکسیژن خون در چارچوب تشخیصی بالینی است و علت‌های متعددی دارد. کمبود آهن، کمبود ویتامین، التهاب و خون‌ریزی ارزیابی و درمان متفاوت می‌خواهند. فریتین از التهاب اثر می‌گیرد و خستگی به‌تنهایی کمبود آهن را ثابت نمی‌کند. افت عملکرد ورزشکار دلیل شروع خودسرانه آهن با مقدار بالا نیست. علت و آزمایش‌های مرتبط باید بررسی شوند، به‌ویژه اگر علائم ادامه دارند، دریافت محدود است یا احتمال خون‌ریزی وجود دارد.

نشانگر بازیابی در چارچوب یک مدل مشخص موازنه، با دریافت یا مصرف انرژی رابطه کمی دارد؛ نشانگر غلظتی علاوه بر دریافت از جذب، متابولیسم و عوامل دیگر اثر می‌گیرد. نشانگر پیش‌بینی‌کننده به رابطه کالیبره‌شده‌ای وابسته است که ممکن است مخصوص جمعیت بررسی‌شده باشد. نشانگر دریافت را باید از نشانگر ذخیره بافتی، عملکرد یا بیماری جدا کرد. آزمایش خون، ادرار و بافت سؤال‌های یکسانی ندارند. شرایط نمونه‌گیری، ورزش اخیر، آب بدن و التهاب بر تفسیر اثر می‌گذارند؛ هیچ نشانگری ارزیابی کامل تغذیه یا اثبات علت افت عملکرد نیست.