GLOSSARY

التهاب ناشی از ورزش (Exercise-Induced Inflammation) پاسخ های التهابی حول ورزش و ریکاوری، از جمله سیگنال دهی مفید و همچنین پاسخ به استرس بیش از حد بافت را توصیف می کند.

پیام‌های التهابی و اکسایش–کاهش علاوه بر پاسخ به فشار زیاد، در ترمیم و سازگاری تمرینی هم نقش دارند. هدف حذف تمام این پیام‌ها پس از ورزش نیست. رژیم متنوع مواد مغذی آنتی‌اکسیدانی و ترکیبات زیست‌فعال فراهم می‌کند، ولی دوزهای بالای مکمل همان اثر غذای کامل را بازسازی نمی‌کنند. بعضی مداخلات سازگاری سلولی را تغییر می‌دهند، بی‌آنکه اثر یکسانی بر عملکرد نشان دهند. پیش از وعده‌دادن ریکاوری بهتر از راه کاهش یک نشانگر، باید محصول، مقدار، جمعیت و پیامد مطالعه بررسی شوند.

برخی خوراکی‌ها یا مکمل‌های حاوی پلی‌فنول، اسید چرب امگا ۳ و ترکیبات دیگر برای پیامدهای بازیابی بررسی شده‌اند؛ نتیجه به روش مصرف و افراد مطالعه وابسته است. کمترشدن درد، تغییر نشانگر خون و بازگشت عملکرد سه یافتهٔ متفاوت‌اند. اصلاح کمبود تأییدشده نیز با مصرف اضافه در وضعیت کافی یکسان نیست. محصول، تداخل‌ها و رژیم کلی باید بررسی شوند. هیچ کمک‌ریکاوری آزمایشی نباید جای دریافت کافی انرژی، خواب یا مدیریت مناسب بار تمرین قرار گیرد.

تمرین ناآشنا یا سنگین می‌تواند موقتاً درد، افت عملکرد و تغییر نشانگرهای آسیب عضله ایجاد کند. درد تأخیری صرفاً حاصل تجمع لاکتات نیست. کراتین کیناز و میوگلوبین بین افراد بسیار متغیرند؛ یک عدد خون به‌تنهایی مقدار بازیابی یا علت درد را مشخص نمی‌کند. قدرت، حرکت، علائم و روند زمانی اطلاعات مکمل می‌دهند. درد شدید، ضعف چشمگیر، تورم یا ادرار تیره نیازمند بررسی سریع پزشکی است و نباید صرفاً درد عادی پس از تمرین تلقی شود.