GLOSSARY

مصرف انرژی ناشی از ورزش (Exercise Energy Expenditure (EEE)) مصرف انرژی قابل انتساب به تمرین برنامه ریزی شده است. هزینه ناخالص جلسه شامل انرژی است که در حالت استراحت مصرف می شد، در حالی که مصرف انرژی خالص آن جزء استراحت را کم می کند.

فعالیت بدنی از نظر شدت، مدت و دفعات متفاوت است. یک جلسهٔ سخت ممکن است با تحرک کم در بقیهٔ روز همراه شود؛ تغییر تمرین یا دریافت غذا نیز می‌تواند حرکت غیرورزشی را تغییر دهد. کالری گزارش‌شدهٔ دستگاه، اندازه‌گیری مستقیم مصرف کل روزانه نیست. پیش از تغییر برنامهٔ غذایی بر اساس یک عدد، شرایط فعالیت را ثبت می‌کنیم و دریافت، بازیابی و روند بلندمدت وزن را کنار هم می‌سنجیم.

مقدار MET نیاز انرژی فعالیت را نسبت به یک نرخ مرجعِ استراحت بیان می‌کند. جدول‌های استاندارد برای مقایسه و طبقه‌بندی فعالیت‌ها مفیدند، اما مرجع آن‌ها ممکن است با متابولیسم استراحتی واقعی فرد تفاوت داشته باشد. حاصل‌ضرب MET در مدت فعالیت، شاخص حجم فعالیت است و مصرف انرژی هر ورزشکار را مستقیماً اندازه نمی‌گیرد. کارایی مکانیکی، اندازهٔ بدن، آمادگی و شرایط محیطی بر هزینهٔ واقعی اثر دارند؛ به‌ویژه هنگام تعمیم عدد بین افراد یا رشته‌ها.

به عنوان مثال، اضافه کردن یک جلسه دویدن می تواند با پیاده روی کمتر در روز بعد همراه باشد. بنابراین، هزینه جلسه اضافه شده نباید برابر با افزایش کل روز باشد. مقایسه الگوهای حرکتی، اشتها و ریکاوری به توضیح اینکه چرا تغییر توده بدنی مورد انتظار از یک پیش‌بینی ساده ورزش-کالری پیروی نمی‌کند کمک می‌کند.

مصرف کل انرژی شامل استراحت، اثر حرارتی غذا و فعالیت بدنی است. ورزش برنامه‌ریزی‌شده فقط بخشی از فعالیت است؛ کار، راه‌رفتن و حرکت خودبه‌خودی نیز سهم دارند. اگر برآوردی از قبل یک مؤلفه را شامل شود، افزودن دوبارهٔ آن باعث دوباره‌شماری می‌شود. باید مشخص باشد هزینهٔ ورزش به‌صورت کل گزارش شده یا انرژی استراحت از آن کسر شده است. هنگام مقایسهٔ روزها یا ترکیب دادهٔ ابزار پوشیدنی با مدل روزانه، همین قرارداد باید یکسان بماند.

در یک بازهٔ مشخص، تفاوت دریافت انرژی قابل‌متابولیسم و مصرف انرژی، ذخایر انرژی بدن را تغییر می‌دهد. از این اصل نمی‌توان نتیجه گرفت که وزن روزانه مستقیماً تعادل انرژی را آشکار می‌کند؛ آب، گلیکوژن و محتویات گوارشی هم در وزن سهم دارند. دریافت و مصرف از راه رفتار و فیزیولوژی بر هم اثر می‌گذارند، بنابراین امتداد دادن یک کسری ثابت تا آیندهٔ نامحدود واقع‌بینانه نیست. تفسیر معادله به زمان و ترکیب بافت‌های در حال تغییر نیاز دارد.

در کاهش وزن، بدن کوچک‌تر برای نگهداری و حرکت انرژی کمتری می‌خواهد و ممکن است پاسخ‌های تطبیقی دیگری نیز رخ دهند. این دو توضیح را باید جدا کرد؛ هر افت مصرف انرژی به معنی «متابولیسم آسیب‌دیده» نیست. اشتها و حرکت خودبه‌خودی نیز می‌توانند تغییر کنند و اندازه و ماندگاری سازگاری یکسان نیست. روند وزن و بازیابی را در شرایط قابل‌مقایسه بازبینی می‌کنیم و فرض نمی‌کنیم برآورد اولیهٔ کالری نگهدارنده در تمام دورهٔ تغییر تمرین و وزن ثابت می‌ماند.

نیاز انرژی به اندازه و ترکیب بدن، فعالیت، مرحلهٔ زندگی و شرایط فیزیولوژیک وابسته است. برآورد کالری نگهدارنده نقطهٔ شروع یک موقعیت مشخص است، نه سقف دائمی دریافت. بار تمرین، بازیابی، اشتها و روند وزن به ارزیابی آن کمک می‌کنند؛ رشد، بیماری یا تغییر برنامه ممکن است بازنگری بخواهد. تأمین انرژی باید همراه کربوهیدرات، پروتئین، چربی و ریزمغذی مناسب باشد؛ برابرشدن کالری به‌تنهایی متعادل‌بودن رژیم ورزشی را تضمین نمی‌کند.