GLOSSARY

اسیدهای آمینه ضروری (Essential Amino Acids (EAAs)) اسیدهای آمینه‌ای هستند که بدن به مقدار کافی نمی‌سازد و باید از رژیم دریافت شوند. برای بزرگسالان، ۹ نوع در این گروه قرار می‌گیرند و کامل‌بودن مجموعه برای ساخت پروتئین اهمیت دارد.

• اعضای ضروری: اسیدهای آمینه ضروری بزرگسالان شامل هیستیدین، ایزولوسین، لوسین، لیزین، متیونین، فنیل‌آلانین، ترئونین، تریپتوفان و والین‌اند. بدن آن‌ها را به مقدار کافی نمی‌سازد و باید از رژیم تأمین شوند. این تعریف با مهم‌بودن عمومی یک ماده فرق دارد؛ اسید آمینه غیرضروری هم می‌تواند کارکرد حیاتی داشته باشد.
• مواد لازم: ساخت پروتئین جدید به مجموعه اسیدهای آمینه لازم نیاز دارد، نه فقط فعال‌شدن یک پیام سلولی. لوسین می‌تواند در پیام‌دهی نقش داشته باشد، اما کمبود دیگر اسیدهای آمینه ضروری را جایگزین نمی‌کند. BCAA فقط بخشی از این مجموعه است و نباید همیشه هم‌ارز یک پروتئین غذایی کافی یا مکمل کامل اسیدهای آمینه فرض شود.

پروتئازهای معده و روده، زنجیره پروتئینی را به پپتیدها و اسیدهای آمینه کوچک‌تر می‌شکنند. بخشی از جذب به شکل اسید آمینه آزاد و بخشی به صورت دی‌پپتید و تری‌پپتید انجام می‌شود؛ این پپتیدها نیز عمدتاً در سلول روده بیشتر تجزیه می‌شوند. جذب، به معنی رسیدن پروتئین کامل غذا به عضله نیست.

بیشتر منابع گیاهی پروتئین، همه اسیدهای آمینه ضروری را دارند، اما نسبت و قابلیت هضم یکسان نیست. تنوع حبوبات، غلات، مغزها و محصولات سویا می‌تواند به پوشش نیاز کمک کند. گاهی مقدار بیشتر یا ترکیب منابع کاربرد دارد؛ گیاهی‌بودن به‌تنهایی مانع ساخت عضله نیست، همان‌طور که کفایت را هم خودکار تضمین نمی‌کند.

کفایت پروتئین باید مقدار معمول، الگوی اسیدهای آمینه و شرایط فرد را کنار هم ببیند. رسیدن به یک عدد گرم، لزوماً کفایت کل انرژی، آهن، کلسیم یا فیبر را ثابت نمی‌کند. برعکس، یک روز پایین‌تر از هدف هم تشخیص کمبود بالینی نیست؛ روند دریافت و نشانه‌های معتبر برای ارزیابی لازم‌اند.