GLOSSARY

مازاد انرژی برای افزایش وزن (Energy Surplus for Weight Gain) دریافت انرژی بیش از مصرف است که در طول زمان می‌تواند ذخایر انرژی و توده بدن را افزایش دهد.

مدیریت وزن، پیشگیری از تغییر نامطلوب، تغییر هدفمند و نگهداری وزن را شامل می‌شود. هدف مناسب از سلامت، عملکرد، تمرین و اولویت فرد می‌آید و به عدد ترازو محدود نیست. تعادل انرژی پویاست؛ یک تغییر ثابت دریافت، تا همیشه مسیر خطی ثابتی ایجاد نمی‌کند. روند وزن باید در شرایط قابل مقایسه و همراه با حال عمومی و عملکرد بررسی شود. خستگی مداوم، افت تمرین یا افزایش اشتغال ذهنی به غذا و وزن، دلیل بازبینی برنامه است.

در یک بازهٔ مشخص، تفاوت دریافت انرژی قابل‌متابولیسم و مصرف انرژی، ذخایر انرژی بدن را تغییر می‌دهد. از این اصل نمی‌توان نتیجه گرفت که وزن روزانه مستقیماً تعادل انرژی را آشکار می‌کند؛ آب، گلیکوژن و محتویات گوارشی هم در وزن سهم دارند. دریافت و مصرف از راه رفتار و فیزیولوژی بر هم اثر می‌گذارند، بنابراین امتداد دادن یک کسری ثابت تا آیندهٔ نامحدود واقع‌بینانه نیست. تفسیر معادله به زمان و ترکیب بافت‌های در حال تغییر نیاز دارد.

هدف پروتئین به اندازه بدن، تمرین، انرژی دریافتی، سن و وضعیت بالینی وابسته است. برچسب پرپروتئین، مقدار واقعی، کیفیت اسیدهای آمینه یا توزیع دریافت را مشخص نمی‌کند. هنگام کاهش وزن، پروتئین کافی و تمرین مقاومتی به حفظ بافت بدون چربی کمک می‌کنند، اما پیامدهای کسری انرژی افراطی را حذف نمی‌کنند. بیماری کلیه می‌تواند به رویکرد بالینی متفاوتی نیاز داشته باشد. بنابراین راهبرد پروتئین یک ورزشکار سالم نباید بدون ارزیابی به فرد دارای اختلال عملکرد کلیه منتقل شود.

برای مثال، ورزشکار خواهان افزایش توده می‌تواند وعده عملی و غذای پرانرژی اضافه کند و تمرین را تدریجاً پیش ببرد. سرعت تغییر، قدرت و تحمل پیگیری می‌شوند؛ هر کیلوگرم اضافه الزاماً عضله نیست. مازاد مناسب با پیامد کلی سنجیده می‌شود، نه رسیدن به بیشترین دریافت ممکن.

سهم مصرفی، مقدار انتخاب‌شده یا خورده‌شده است؛ سروینگ می‌تواند مقدار مرجع برچسب یا دستور مصرف باشد. روش بشقاب و رویکرد حجم غذا برنامه‌ریزی را ساده می‌کنند، اما نیاز هر ورزشکار را دقیق اندازه نمی‌گیرند. چگالی انرژی، انرژی نسبت به جرم غذاست و قضاوت کامل درباره کیفیت غذا نیست. سهم‌ها با هدف تغییر می‌کنند: غذای کم‌چگالی انرژی برای بعضی برنامه‌های وزن مفید است، اما ورزشکار پرتلاش ممکن است برای تأمین راحت نیاز به منابع فشرده‌تر انرژی احتیاج داشته باشد.

تغییر کوتاه‌مدت وزن می‌تواند از آب، گلیکوژن، محتویات گوارش و شرایط اندازه‌گیری ناشی شود و فقط تغییر بافت نیست. به‌جای واکنش به یک عدد، مجموعه اندازه‌گیری‌های قابل مقایسه را بررسی می‌کنیم. توقف کاهش وزن ممکن است با تغییر مصرف انرژی، دریافت، اجرای برنامه یا مایعات ارتباط داشته باشد و اثبات آسیب دائمی متابولیسم نیست. نگهداری وزن پس از کاهش، حمایت و برنامه تعدیل‌شده می‌خواهد و به اشتها، فعالیت، دسترسی به غذا و امکان ادامه تغییرها وابسته است.

رژیم کافی، انرژی و مواد مغذی ضروری را متناسب با وضعیت سلامت تأمین می‌کند. تنوع زیاد یا برچسب غذای سالم به‌تنهایی کفایت را ثابت نمی‌کند. آنچه واقعاً خورده می‌شود، غذاهای حذف‌شده و جایگزین مناسب آن‌ها اهمیت دارد. ورزشکار ممکن است سبزی فراوان بخورد، اما برای تمرین انرژی یا کربوهیدرات کافی دریافت نکند. بنابراین کل الگوی دریافت، توزیع غذا و احتمال کمبودهای مشخص را بررسی می‌کنیم؛ یک غذای خاص یا مکمل، تمام رژیم را خودبه‌خود متعادل نمی‌کند.