GLOSSARY

نیاز انرژی ورزشکاران نوجوان (Energy Needs of Youth Athletes) انرژی مورد نیاز برای رشد ورزشکار جوان، عملکردهای فیزیولوژیکی، زندگی روزمره و تمرین.

ورزشکار جوان علاوه بر ورزش، برای رشد، بلوغ، یادگیری و سلامت به تغذیه نیاز دارد. سن تقویمی همه اطلاعات بلوغ زیستی را نشان نمی‌دهد و جهش رشد می‌تواند اشتها و نیاز را تغییر دهد. وعده‌ها و میان‌وعده‌های در دسترس باید با مدرسه، سفر و تمرین هماهنگ شوند و حمایت مناسب خانواده وجود داشته باشد. هدف کاهش وزن، الگوی ترکیب بدن و برنامه مکمل بزرگسال نباید به کودک منتقل شود. افت مسیر رشد، خستگی پایدار، تأخیر رشد یا محدودیت غذایی به ارزیابی متناسب سن نیاز دارد؛ مطالبه انضباط یا تمرین بیشتر پاسخ کافی نیست.

ارزیابی رشد، اندازه‌گیری‌های دقیق و متوالی را با استاندارد یا مرجع متناسب سن و جنس مقایسه می‌کند. سن دقیق، روش اندازه‌گیری و نمودار انتخاب‌شده باید مشخص باشند. صدک جایگاه نسبی را نشان می‌دهد؛ امتیاز Z فاصله از توزیع مرجع را بر اساس مدل همان نمودار بیان می‌کند. تغییر مسیر رشد ممکن است نیازمند بررسی باشد، اما به‌تنهایی علت تغذیه‌ای مشخصی را ثابت نمی‌کند. طبقه‌بندی وزن بزرگسالان مستقیماً برای کودک کاربرد ندارد. در ورزشکار جوان، رشد همراه بلوغ، سلامت و دریافت بررسی می‌شود؛ وزن پایین نشانه قطعی آمادگی بهتر نیست.

رژیم کافی، انرژی و مواد مغذی ضروری را متناسب با وضعیت سلامت تأمین می‌کند. تنوع زیاد یا برچسب غذای سالم به‌تنهایی کفایت را ثابت نمی‌کند. آنچه واقعاً خورده می‌شود، غذاهای حذف‌شده و جایگزین مناسب آن‌ها اهمیت دارد. ورزشکار ممکن است سبزی فراوان بخورد، اما برای تمرین انرژی یا کربوهیدرات کافی دریافت نکند. بنابراین کل الگوی دریافت، توزیع غذا و احتمال کمبودهای مشخص را بررسی می‌کنیم؛ یک غذای خاص یا مکمل، تمام رژیم را خودبه‌خود متعادل نمی‌کند.

هدف پروتئین به اندازه بدن، تمرین، انرژی دریافتی، سن و وضعیت بالینی وابسته است. برچسب پرپروتئین، مقدار واقعی، کیفیت اسیدهای آمینه یا توزیع دریافت را مشخص نمی‌کند. هنگام کاهش وزن، پروتئین کافی و تمرین مقاومتی به حفظ بافت بدون چربی کمک می‌کنند، اما پیامدهای کسری انرژی افراطی را حذف نمی‌کنند. بیماری کلیه می‌تواند به رویکرد بالینی متفاوتی نیاز داشته باشد. بنابراین راهبرد پروتئین یک ورزشکار سالم نباید بدون ارزیابی به فرد دارای اختلال عملکرد کلیه منتقل شود.

موجودبودن غذا با امکان دسترسی و استفاده از آن یکسان نیست. هزینه، رفت‌وآمد، ساعت کار فروشگاه، امکانات آشپزی، ناتوانی و ترتیبات تیمی می‌توانند دریافت را تغییر دهند. ناامنی غذایی به دسترسی نامطمئن به غذای کافی و مناسب مربوط است و با گفتن «انتخاب بهتری داشته باش» حل نمی‌شود. محدودیت‌ها باید محترمانه پرسیده و حمایت عملی مشخص شود. منوی ورزشی حتی اگر از نظر نظری کامل باشد، وقتی ورزشکار نتواند غذا را بخرد، آماده کند، نگه دارد یا سر وقت به آن برسد، به نتیجه مطلوب نمی‌رسد.

برنامهٔ مایعات به تعریق، محیط، تحمل و فرصت نوشیدن وابسته است. نیاز کربوهیدرات و آب ممکن است متفاوت باشد و یک نوشیدنی بدون تنظیم هر دو را پوشش ندهد. نوشیدن افراطی هم می‌تواند زیان‌آور باشد؛ بیشتر همیشه بهتر نیست. سدیم در بعضی فعالیت‌های طولانی یا اتلاف زیاد اهمیت دارد، اما نوشیدن نامحدود را ایمن نمی‌کند. ترکیب غذا و مایعات را در تمرین می‌آزماییم و دریافت واقعی و نشانه‌ها را فراتر از ادعای برچسب بررسی می‌کنیم.