GLOSSARY

نیاز انرژی ورزشکاران پارا (Energy Needs in Para-Athletes) نیازهای انرژی در یک پارا ورزشکار، با توجه به توده عضلانی فعال، اختلال و تمرین واقعی ارزیابی شده است.

تغذیه ورزشکار پارا به نوع ناتوانی، رشته، توان عملکردی، سلامت و دسترسی عملی به غذا و مایعات بستگی دارد. کاهش توده عضلانی فعال می‌تواند برآورد انرژی را تغییر دهد، اما تمرین سنگین همچنان سوخت کافی می‌خواهد. پس از قطع عضو یا آسیب نخاعی، معادلات معمول ترکیب بدن یا مقایسه وزن ممکن است مناسب نباشند. تنظیم دما، عملکرد روده، سلامت پوست، مدیریت مثانه و داروها بر برنامه اثر دارند. راهکار باید با مشارکت خود ورزشکار و متخصص مربوط قابل استفاده شود؛ همه ناتوانی‌ها یک گروه تغذیه‌ای یکسان نیستند.

روش ارزیابی دریافت بر اساس سؤال، جمعیت و امکانات انتخاب می‌شود. ثبت اخیر غذا می‌تواند زمان‌بندی وعده‌ها پیرامون تمرین را روشن کند؛ پرسشنامه بسامد مصرف برای بررسی الگوهای بلندمدت مناسب‌تر است. هیچ‌کدام به‌خودی‌خود دریافت معمول را با دقت کامل مشخص نمی‌کنند. جزئیات غذا باید با تمرین، دسترسی، علائم، دارو و اندازه‌گیری‌های مرتبط ترکیب شوند. لازم است محدودیت روش و نتیجه‌های نامطمئن روشن باشند. ارزیابی خوب به تصمیم قابل پیگیری می‌رسد؛ صرفاً یک گزارش طولانی مواد مغذی با اعدادی دقیق‌تر از کیفیت داده‌های اولیه نیست.

رژیم کافی، انرژی و مواد مغذی ضروری را متناسب با وضعیت سلامت تأمین می‌کند. تنوع زیاد یا برچسب غذای سالم به‌تنهایی کفایت را ثابت نمی‌کند. آنچه واقعاً خورده می‌شود، غذاهای حذف‌شده و جایگزین مناسب آن‌ها اهمیت دارد. ورزشکار ممکن است سبزی فراوان بخورد، اما برای تمرین انرژی یا کربوهیدرات کافی دریافت نکند. بنابراین کل الگوی دریافت، توزیع غذا و احتمال کمبودهای مشخص را بررسی می‌کنیم؛ یک غذای خاص یا مکمل، تمام رژیم را خودبه‌خود متعادل نمی‌کند.