کارایی انرژی
انرژی، وزن و ترکیب بدن
کارایی انرژی (Energy Efficiency) یک خروجی مفید یا انرژی ذخیره شده را به یک انرژی ورودی تحت یک تعریف بیان شده مرتبط می کند. کارایی متابولیک، ذخیره سازی و مکانیکی کاربردهای متفاوتی هستند و نباید به عنوان یک ویژگی جهانی در نظر گرفته شوند.
بدن انرژی زیادی را در تری‌گلیسرید بافت چربی و مقدار محدودتری کربوهیدرات را به‌صورت گلیکوژن ذخیره می‌کند؛ پروتئین‌های دارای نقش عملکردی هم انرژی دارند و ممکن است تجزیه شوند، اما مخزن مصرفیِ اختصاصی سوخت نیستند. گلیکوژن با آب همراه است و تخلیه و بازسازی آن وزن را سریع تغییر می‌دهد. بسیج سوخت، اکسیدشدن آن یا افت خالص ذخایر چربی را ثابت نمی‌کند. ذخیرهٔ خالص به ورود و خروج از همان مخزن در زمان وابسته است.
انرژی و مواد مغذی میان اکسیداسیون، ساخت و ذخیره از راه مسیرهای مرتبط توزیع می‌شوند. ترکیب وزنِ اضافه یا کم‌شده فقط به فاصلهٔ عددی کالری وابسته نیست؛ پروتئین، تمرین و ترکیب اولیه نیز مهم‌اند و بافت، آب متغیری دارد. انرژی موجود در بافت با انرژی غذایی لازم برای ساخت آن برابر نیست. بنابراین یک ضریب ثابت انرژی به‌ازای کیلوگرم نمی‌تواند همهٔ تغییرهای آینده را دقیق پیش‌بینی کند یا عضله را از سایر بخش‌های بدون چربی جدا سازد.
در یک بازهٔ مشخص، تفاوت دریافت انرژی قابل‌متابولیسم و مصرف انرژی، ذخایر انرژی بدن را تغییر می‌دهد. از این اصل نمی‌توان نتیجه گرفت که وزن روزانه مستقیماً تعادل انرژی را آشکار می‌کند؛ آب، گلیکوژن و محتویات گوارشی هم در وزن سهم دارند. دریافت و مصرف از راه رفتار و فیزیولوژی بر هم اثر می‌گذارند، بنابراین امتداد دادن یک کسری ثابت تا آیندهٔ نامحدود واقع‌بینانه نیست. تفسیر معادله به زمان و ترکیب بافت‌های در حال تغییر نیاز دارد.
به عنوان مثال، زمانی که گلیکوژن پس از یک دوره تمرینی تخلیه شده دوباره پر شود، توده بدن می تواند افزایش یابد. برخی از این تغییرات منعکس کننده آب مرتبط با ذخیره سازی به جای بافت چربی جدید است. قبل از تبدیل تغییر مقیاس به مقدار فرضی انرژی ذخیره شده به عنوان چربی، مخزن سوخت، فاصله زمانی و زمینه تمرین را ارزیابی کنید.
🔒 The rest of this entry is available after free Google sign-in.
Home
Academy
Site Map