GLOSSARY

هزینه انرژی افزایش بافت (Energy Cost of Tissue Gain) انرژی مورد نیاز برای افزودن یک بافت مشخص، از جمله انرژی باقی‌مانده و هزینه‌های سنتز مرتبط تحت چارچوب انتخابی را توصیف می‌کند. ترکیب بافت و محتوای آب مانع از پوشش دقیق یک ثابت می شود.

بدن انرژی زیادی را در تری‌گلیسرید بافت چربی و مقدار محدودتری کربوهیدرات را به‌صورت گلیکوژن ذخیره می‌کند؛ پروتئین‌های دارای نقش عملکردی هم انرژی دارند و ممکن است تجزیه شوند، اما مخزن مصرفیِ اختصاصی سوخت نیستند. گلیکوژن با آب همراه است و تخلیه و بازسازی آن وزن را سریع تغییر می‌دهد. بسیج سوخت، اکسیدشدن آن یا افت خالص ذخایر چربی را ثابت نمی‌کند. ذخیرهٔ خالص به ورود و خروج از همان مخزن در زمان وابسته است.

انرژی و مواد مغذی میان اکسیداسیون، ساخت و ذخیره از راه مسیرهای مرتبط توزیع می‌شوند. ترکیب وزنِ اضافه یا کم‌شده فقط به فاصلهٔ عددی کالری وابسته نیست؛ پروتئین، تمرین و ترکیب اولیه نیز مهم‌اند و بافت، آب متغیری دارد. انرژی موجود در بافت با انرژی غذایی لازم برای ساخت آن برابر نیست. بنابراین یک ضریب ثابت انرژی به‌ازای کیلوگرم نمی‌تواند همهٔ تغییرهای آینده را دقیق پیش‌بینی کند یا عضله را از سایر بخش‌های بدون چربی جدا سازد.

در یک بازهٔ مشخص، تفاوت دریافت انرژی قابل‌متابولیسم و مصرف انرژی، ذخایر انرژی بدن را تغییر می‌دهد. از این اصل نمی‌توان نتیجه گرفت که وزن روزانه مستقیماً تعادل انرژی را آشکار می‌کند؛ آب، گلیکوژن و محتویات گوارشی هم در وزن سهم دارند. دریافت و مصرف از راه رفتار و فیزیولوژی بر هم اثر می‌گذارند، بنابراین امتداد دادن یک کسری ثابت تا آیندهٔ نامحدود واقع‌بینانه نیست. تفسیر معادله به زمان و ترکیب بافت‌های در حال تغییر نیاز دارد.

تودهٔ بدون چربی شامل آب، پروتئین، مواد معدنی و دیگر اجزای غیرچربی است؛ بنابراین استخوان و اندام‌ها را هم در کنار عضله در بر می‌گیرد. اصطلاح‌های FFM، ‏LBM و بافت نرم بدون چربی ممکن است تعریف فنی متفاوت داشته باشند، هرچند گاهی آزادانه به‌جای هم به کار می‌روند. افزایش کوتاه‌مدت برآورد تودهٔ بدون چربی می‌تواند از آب یا گلیکوژن باشد. پیش از نامیدن آن به‌عنوان رشد عضله، تعریف خروجی دستگاه و شرایط آزمون را بررسی می‌کنیم.

در کاهش وزن، بدن کوچک‌تر برای نگهداری و حرکت انرژی کمتری می‌خواهد و ممکن است پاسخ‌های تطبیقی دیگری نیز رخ دهند. این دو توضیح را باید جدا کرد؛ هر افت مصرف انرژی به معنی «متابولیسم آسیب‌دیده» نیست. اشتها و حرکت خودبه‌خودی نیز می‌توانند تغییر کنند و اندازه و ماندگاری سازگاری یکسان نیست. روند وزن و بازیابی را در شرایط قابل‌مقایسه بازبینی می‌کنیم و فرض نمی‌کنیم برآورد اولیهٔ کالری نگهدارنده در تمام دورهٔ تغییر تمرین و وزن ثابت می‌ماند.

توده و ترکیب بدن بر نیاز حرکت اثر دارند، اما رابطهٔ آن‌ها با عملکرد به نوع تکلیف وابسته است. قدرت مطلق، توان، تکنیک، استقامت، مهارت و بازیابی در رشته‌ها سهم متفاوتی دارند. تقسیم عملکرد بر وزن می‌تواند نسبت را بهتر کند، درحالی‌که عملکرد مطلق افت کرده است. تغییر تغذیه را با آزمون واقعی رشته و پیامد سلامت می‌سنجیم. یک درصد چربی یا وزن مسابقهٔ واحد وجود ندارد که موفقیت همهٔ ورزشکاران را تضمین کند.