GLOSSARY

سوخت‌رسانی ورزش استقامتی (Endurance Fueling) بسترهایی را برای فعالیت استقامتی طولانی مدت فراهم می کند. استقامت فوق العاده مستلزم توجه بیشتر به تحمل پایدار، اشتها، تنوع غذا و دسترسی به یک رویداد طولانی تر است.

ورزش طولانی، اهمیت ذخیرهٔ اولیه، دریافت تمرین‌شدهٔ حین فعالیت، مدیریت مایعات و دسترسی به غذا را بیشتر می‌کند. فوق‌استقامت با مواجههٔ طولانی‌تر، تغییر اشتها و تحمل و دشواری اجرایی بیشتر همراه است. هدف برنامه‌ای پایدار است، نه بیشترین دریافت در هر لحظه. مسیر، سرعت و شیوهٔ حرکت فرصت خوردن را تغییر می‌دهند. با ادامهٔ رویداد، بافت، خوش‌خوراکی و تنوع غذا هم مهم می‌شوند، حتی اگر هدف عددی مواد مغذی ساده به نظر برسد.

نیاز کربوهیدرات با شدت، مدت و اهمیت کار تغییر می‌کند. دریافت روزانه به‌ازای تودهٔ بدن با نرخ دریافت حین ورزش که معمولاً بر ساعت بیان می‌شود، کمیت متفاوتی است. هدف روزانهٔ بیشتر، به معنی مصرف همان مقدار در همهٔ جلسه‌ها نیست. تأمین را با برنامه، ذخایر اولیه و تحمل هماهنگ می‌کنیم. گرمِ خورده‌شده را باید از گرمِ جذب‌شده یا اکسیدشده جدا دانست؛ این مراحل الزاماً هم‌مقدار و هم‌زمان نیستند.

گلیکوژن عضله و کبد نقش‌های مرتبط اما متفاوت دارند. گلیکوژن عضلانی عمدتاً به همان عضله سوخت می‌رساند؛ گلیکوژن کبد به حفظ گلوکز خون کمک می‌کند. ناشتایی شبانه می‌تواند دسترسی کربوهیدرات کبدی را کم کند، بی‌آنکه همهٔ عضلات به همان میزان تخلیه شوند. غلظت اولیه، تارهای درگیر و نیاز فعالیت بر مصرف اثر دارند. برآورد ذخیرهٔ کل، دسترسی تک‌تک مخزن‌های موضعی گلیکوژن را در یک حرکت مشخص مستقیماً نشان نمی‌دهد.