GLOSSARY

رفتار خوردن (Eating Behavior) اعمال و الگوهایی که فرد از طریق آنها غذا را انتخاب، به دست می آورد و مصرف می کند، که تنها بر اساس دانش شکل می گیرد.

موجودبودن غذا با امکان دسترسی و استفاده از آن یکسان نیست. هزینه، رفت‌وآمد، ساعت کار فروشگاه، امکانات آشپزی، ناتوانی و ترتیبات تیمی می‌توانند دریافت را تغییر دهند. ناامنی غذایی به دسترسی نامطمئن به غذای کافی و مناسب مربوط است و با گفتن «انتخاب بهتری داشته باش» حل نمی‌شود. محدودیت‌ها باید محترمانه پرسیده و حمایت عملی مشخص شود. منوی ورزشی حتی اگر از نظر نظری کامل باشد، وقتی ورزشکار نتواند غذا را بخرد، آماده کند، نگه دارد یا سر وقت به آن برسد، به نتیجه مطلوب نمی‌رسد.

برنامه باید با ظرفیت حمل، دسترسی به بطری، فاصلهٔ ایستگاه‌ها، بازکردن بسته، ایمنی غذا و فرصت بلع حین حرکت قابل‌اجرا باشد. شبیه‌سازی می‌تواند نشان دهد هدف غذایی روی کاغذ مناسب است اما در سرعت مسابقه اجرا نمی‌شود. امکانات واقعی رویداد و جایگزین عملی را بررسی می‌کنیم. سفر و تورنمنت هم زمان وعده و دسترسی را عوض می‌کنند. برنامهٔ ساده‌ترِ قابل‌اجرا می‌تواند از محاسبهٔ بلندپروازانه‌ای که اجرا نمی‌شود مفیدتر باشد.

غذا علاوه بر مواد مغذی با فرهنگ، خانواده، مذهب، هویت و ترجیح شخصی پیوند دارد. درباره الگوی واقعی و ارزش‌های فرد می‌پرسیم و الگوی کلیشه‌ای به او نسبت نمی‌دهیم. می‌توان مثال غذا، روش آماده‌سازی و زمان وعده را با حفظ کفایت و ایمنی مرتبط تطبیق داد. محدودیت فرهنگی گاهی جایگزین مناسب می‌خواهد، اما غذای ناآشنا ذاتاً نامناسب‌تر نیست. در سفر تیمی و مراقبت بالینی، گزینه پذیرفتنی مستقیم با خود فرد بررسی می‌شود تا نسخه‌ای با نیت خوب، او را بدون غذای کافی و قابل مصرف باقی نگذارد.