GLOSSARY

خوردن مهارنشده (Disinhibited Eating) کاهش مهار خوردن در شرایط مرتبط را توصیف می‌کند و به بررسی زمینه نیاز دارد، نه قضاوت اخلاقی.

گرسنگی، سیری پایان وعده و سیری بین وعده‌ها مرتبط‌اند، اما یکسان نیستند: گرسنگی انگیزه خوردن ایجاد می‌کند، فرایند سیری وعده به پایان خوردن کمک می‌کند و سیری پس از غذا دریافت بعدی را مهار می‌کند. استرس، خواب، پاداش غذا، کسری انرژی و محیط بر آن‌ها اثر دارند. احساس پری تأمین انرژی ورزشکار را ثابت نمی‌کند، به‌خصوص پس از تمرین سخت یا با غذاهای حجیم. بنابراین برنامه عملی غذا حتی با اشتهای موقتاً کم یا محرک غذایی قوی اهمیت دارد.

کار رفتاری در تغذیه، اقدام‌های مشخص را به مانع‌ها و حمایت‌های زندگی روزانه پیوند می‌دهد. خودپایش، حل مسئله، هدف قابل دستیابی و پیگیری حمایتی می‌توانند تغییر را عملی‌تر کنند. پایش باید متناسب باشد؛ وزن‌کردن یا ثبت بسیار دقیق برای فرد آسیب‌پذیر در برابر خوردن آشفته ممکن است نتیجه معکوس بدهد. مصاحبه انگیزشی بر دلیل‌های خود فرد و اختیار او تکیه دارد؛ درمان شناختی‌رفتاری فرایندی درمانی و ساختارمند است. این روش‌ها نباید به سرزنش یا تشویق کلی تقلیل یابند.

برای مثال، کم‌اشتهایی پس از تمرین سخت می‌تواند همراه نیاز زیاد به غذا باشد. گزینه قابل تحمل و وعده بعدی برنامه‌ریزی می‌شوند؛ گرسنگی کم، نیاز کم را ثابت نمی‌کند. در مقابل، محرک‌های غذایی و استرس می‌توانند دریافت را تغییر دهند، بدون اینکه کمبود دانش یا اراده علت قطعی باشد.

تعداد، زمان، اندازه و توزیع مواد مغذی میان وعده‌ها ویژگی‌های متفاوت خوردن‌اند. برنامه زمانی واحدی که مستقل از شرایط برای همه بهترین باشد وجود ندارد. فرصت تمرین و غذاخوردن، اشتها، راحتی گوارشی، خواب و دارو باید در نظر گرفته شوند. وعده زودهنگام یا دیرهنگام را در کل روز تفسیر می‌کنیم، نه اینکه خودکار مفید یا مضر بدانیم. برای ورزشکار دارای چند جلسه تمرین، دسترسی عملی به غذا می‌تواند از تحمیل یک جدول زمانی رایج مهم‌تر باشد.