GLOSSARY

سرعت هضم (Digestion Rate) سرعت پردازش و شکستن طبق مرحله و روش تعریف‌شده است؛ سریع‌تر لزوماً به معنی غذای سالم‌تر یا عملکرد بهتر نیست.

هضم غذا را به اجزای قابل‌جذب کوچک‌تر تبدیل می‌کند؛ جذب، عبور این اجزا از سد گوارش به محیط داخلی است. سپس انتقال، ذخیره یا مصرف بافتی رخ می‌دهد. این مرحله‌ها به هم مربوط‌اند ولی یکسان نیستند. برای ورزشکار، وجود مقدار زیاد ماده روی برچسب فقط دریافت را نشان می‌دهد و سرعت رسیدن آن به عضله یا میزان استفاده نهایی را تضمین نمی‌کند.

جویدن، مخلوط‌کردن و حرکات گوارش سطح تماس غذا را تغییر می‌دهند؛ آنزیم‌ها پیوندهای مناسب را به کمک آب می‌شکنند. کوچک‌شدن فیزیکی ذره با هیدرولیز مولکول یکی نیست و همه مواد به آنزیم یکسان نیاز ندارند. خوب جویدن به آماده‌سازی لقمه کمک می‌کند، اما تعداد جادویی جویدن یا ریزترشدن غذا به‌تنهایی، جذب کامل و بدون علامت را تضمین نمی‌کند.

آنزیم گوارشی سرعت واکنش مشخص را افزایش می‌دهد و به نوع پیوند، محیط و دسترسی به سوبسترا وابسته است. نام یک آنزیم به معنی توان شکستن همه اجزای غذا نیست. بعضی به‌صورت پیش‌آنزیم ساخته و سپس فعال می‌شوند تا آسیب نابجا محدود شود. نقش طبیعی آنزیم را از اثر مکمل جدا می‌کنیم؛ وجود آن در بدن، فایده مصرف اضافه را به‌خودی‌خود ثابت نمی‌کند.