GLOSSARY

ابزار غربالگری رژیم غذایی (Dietary Screener) ابزاری کوتاه برای غذاها، مواد مغذی یا رفتارهای منتخب که جای ارزیابی کامل دریافت را نمی‌گیرد.

پرسشنامه بسامد مصرف می‌پرسد غذاهای فهرست‌شده در یک دوره معین چند بار مصرف شده‌اند. نسخه‌های کمی و نیمه‌کمی اطلاعات متفاوتی درباره اندازه سهم اضافه می‌کنند. ابزار باید با زبان، غذاها و جمعیت مورد بررسی تناسب داشته باشد؛ نبود غذای اصلی محلی یا محصول ورزشی می‌تواند خطای منظم ایجاد کند. این پرسشنامه‌ها برای توصیف یا رتبه‌بندی الگوهای معمول مفیدند، اما برای زمان‌بندی دقیق یا دریافت یک روز مناسب‌تر نیستند. ابزار کوتاه غربالگری نیز سؤال محدودتری دارد و نباید آن را ارزیابی کامل رژیم غذایی دانست.

دریافت معمول به میانگین بلندمدت دریافت اشاره دارد، نه غذای یک روز منفرد. تفاوت روزهای تمرین، استراحت و مسابقه بخشی از تغییر واقعی دریافت است؛ خطای اندازه‌گیری هم به آن اضافه می‌شود. مشاهده‌های تکراری باید شرایط مرتبط را پوشش دهند و با روش مناسب جمع‌آوری شوند. میانگین چند روز غیرمعمول همچنان می‌تواند گمراه‌کننده باشد. برای ورزشکار، اطلاعات مهم توزیع غذا و زمان‌بندی را نیز نگه می‌داریم؛ میانگین هفتگی ظاهراً مناسب انرژی ممکن است هم‌زمان با سوخت‌رسانی ناکافی مکرر در اطراف جلسات سنگین وجود داشته باشد.

روش ارزیابی دریافت بر اساس سؤال، جمعیت و امکانات انتخاب می‌شود. ثبت اخیر غذا می‌تواند زمان‌بندی وعده‌ها پیرامون تمرین را روشن کند؛ پرسشنامه بسامد مصرف برای بررسی الگوهای بلندمدت مناسب‌تر است. هیچ‌کدام به‌خودی‌خود دریافت معمول را با دقت کامل مشخص نمی‌کنند. جزئیات غذا باید با تمرین، دسترسی، علائم، دارو و اندازه‌گیری‌های مرتبط ترکیب شوند. لازم است محدودیت روش و نتیجه‌های نامطمئن روشن باشند. ارزیابی خوب به تصمیم قابل پیگیری می‌رسد؛ صرفاً یک گزارش طولانی مواد مغذی با اعدادی دقیق‌تر از کیفیت داده‌های اولیه نیست.

صحت به نزدیکی نتیجه به مرجع مناسب مربوط است؛ دقت تکرارپذیر به پراکندگی اندازه‌گیری‌های تکراری. نتیجه یکسان می‌تواند هر بار به‌طور منظم اشتباه باشد. روایی می‌پرسد آیا روش از تفسیر موردنظر حمایت می‌کند و پایایی، سازگاری عملکرد روش را بررسی می‌کند. خطای گزارش ممکن است از حافظه، زحمت ثبت، حذف غذا یا فشار اجتماعی ناشی شود. برآورد نامعقول باید سبب بازبینی شود، نه اتهام. کالیبراسیون ممکن است بعضی خطاها را با فرض‌های مشخص کاهش دهد، اما هر خودگزارشی را به اندازه‌گیری دقیق دریافت معمول ورزشکار تبدیل نمی‌کند.

برآورد سهم، آنچه فرد گزارش می‌کند به مقدار قابل استفاده تبدیل می‌کند. پیمانه خانگی، عکس، مدل غذا و ترازو کمک‌های متفاوتی می‌کنند؛ هیچ‌کدام عدم قطعیت را کاملاً حذف نمی‌کنند. سهم واقعی فرد با سروینگ استاندارد برای تحلیل یا برچسب یکسان نیست. چگالی غذا، اندازه ظرف، بخش خوراکی و یکسان‌بودن شکل غذا با تصویر مرجع باید بررسی شوند. مثال‌های عملی در برنامه ورزشکار باید خوردن کافی را آسان کنند و هم‌زمان معلوم باشد مقدار گزارش‌شده چگونه برآورد شده و کدام بخش آن همچنان نامطمئن است.

غذا علاوه بر مواد مغذی با فرهنگ، خانواده، مذهب، هویت و ترجیح شخصی پیوند دارد. درباره الگوی واقعی و ارزش‌های فرد می‌پرسیم و الگوی کلیشه‌ای به او نسبت نمی‌دهیم. می‌توان مثال غذا، روش آماده‌سازی و زمان وعده را با حفظ کفایت و ایمنی مرتبط تطبیق داد. محدودیت فرهنگی گاهی جایگزین مناسب می‌خواهد، اما غذای ناآشنا ذاتاً نامناسب‌تر نیست. در سفر تیمی و مراقبت بالینی، گزینه پذیرفتنی مستقیم با خود فرد بررسی می‌شود تا نسخه‌ای با نیت خوب، او را بدون غذای کافی و قابل مصرف باقی نگذارد.