GLOSSARY

آزادسازی محدودیت‌های غذایی (Dietary Liberalization) محدودیت‌های غیرضروری را برای بهبود دریافت، پذیرش غذا یا کیفیت زندگی کاهش می‌دهد و ملاحظه‌های بالینی ضروری را حفظ می‌کند.

برای مثال، از وعده‌های معمول فرد و مسئله‌ای شروع می‌کنیم که مداخله قرار است حل کند. تغییر عملی، پیامد موردنظر و زمان بازبینی را مشخص می‌کنیم. در ورزشکار، تغییر باید برای برنامه واقعی تمرین سوخت کافی باقی بگذارد؛ موفقیت فقط میزان پیروی از نام یک رژیم نیست.

الگوی غذایی، ترکیب غذاها و عادت‌های خوردن در طول زمان را توصیف می‌کند؛ رژیم تجویزشده، مداخله‌ای برنامه‌ریزی‌شده است. نام رژیم به‌تنهایی ترکیب واقعی یا کیفیت آن را نشان نمی‌دهد. پیش از قضاوت، غذاهای معمول، اندازه سهم‌ها، روش آماده‌سازی، هزینه و ترجیح فرد را بررسی می‌کنیم. در ورزشکار، این اطلاعات باید با نیاز تمرین و ریکاوری پیوند بخورد. فصل مسابقه، بیماری یا دسترسی به غذا می‌تواند تغییر برنامه را ضروری کند، بدون اینکه فرد ناچار باشد هویت غذایی کاملاً تازه‌ای انتخاب کند.

رژیم کافی، انرژی و مواد مغذی ضروری را متناسب با وضعیت سلامت تأمین می‌کند. تنوع زیاد یا برچسب غذای سالم به‌تنهایی کفایت را ثابت نمی‌کند. آنچه واقعاً خورده می‌شود، غذاهای حذف‌شده و جایگزین مناسب آن‌ها اهمیت دارد. ورزشکار ممکن است سبزی فراوان بخورد، اما برای تمرین انرژی یا کربوهیدرات کافی دریافت نکند. بنابراین کل الگوی دریافت، توزیع غذا و احتمال کمبودهای مشخص را بررسی می‌کنیم؛ یک غذای خاص یا مکمل، تمام رژیم را خودبه‌خود متعادل نمی‌کند.