GLOSSARY

انرژی غذایی (Dietary Energy) یعنی انرژی تامین شده توسط غذاها و نوشیدنی ها. مقدار قابل استفاده آن به ترکیب، قابلیت هضم و سیستم حسابداری انرژی بستگی دارد نه صرفاً به جرم غذای خورده شده.

انرژی غذا در چند مرحله تعریف می‌شود. انرژی کل از احتراق کامل به دست می‌آید؛ با کسر اتلاف مدفوع، انرژی قابل‌هضم و با احتساب اتلاف ادراری و گازی، انرژی قابل‌متابولیسم برآورد می‌شود. در نظام انرژی خالص، هزینهٔ استفاده از مواد مغذی نیز لحاظ می‌شود و جزئیات به روش محاسبه وابسته است. این مقادیر پاسخ‌گوی پرسش‌های متفاوت‌اند؛ بنابراین انرژی احتراق آزمایشگاهی را نمی‌توان مستقیماً جایگزین انرژی قابل‌استفاده برای فرد کرد.

«کالری» در کاربرد تغذیه‌ای معمولاً به معنی کیلوکالری است. هر کیلوکالری برابر 4.184 کیلوژول است؛ تغییر واحد فقط عدد را عوض می‌کند، نه مقدار واقعی انرژی را. پیش از مقایسهٔ برچسب‌ها باید مشخص شود عدد برای یک سهم مصرفی است یا مقدار ثابتی از غذا. یک محاسبه با وجود درستی عددی می‌تواند به‌دلیل تفاوت سهم‌ها گمراه‌کننده باشد. انرژی به دریافت و مصرف مربوط است و به‌تنهایی کیفیت تغذیه‌ای غذا را نشان نمی‌دهد.

ضرایب عمومی اتواتر، انرژی قابل‌متابولیسم را از مقدار پروتئین، کربوهیدرات و چربی تقریب می‌زنند. ضرایب اختصاصی، ترکیب و قابلیت هضم غذا را دقیق‌تر لحاظ می‌کنند. فیبر و الکل‌های قندی نیازمند توجه جداگانه‌اند، چون انرژی قابل‌استفادهٔ آن‌ها و شیوهٔ برچسب‌گذاری متفاوت است. عدد روی برچسب، برآورد است و جذب تک‌تک افراد را اندازه نمی‌گیرد. در عمل، برآورد منظم سهم مصرفی و تأمین کافی انرژی برای ورزشکار از دقت ظاهریِ بیش از حد ارزشمندتر است.

به عنوان مثال، دو قسمت می توانند انرژی برچسب مشابهی را تامین کنند در حالی که از نظر حجم، پروتئین و قابلیت هضم متفاوت هستند. قبل از اینکه تصمیم بگیرید کدام یک از ورزشکار حمایت می کند، بخش واقعی و استفاده مورد نظر را در مورد تمرین مقایسه کنید. یک عدد انرژی به تعیین کمیت عرضه کمک می کند، در حالی که ترکیب گسترده تر غذا تعیین می کند که این منبع چه چیز دیگری را فراهم می کند.

در یک بازهٔ مشخص، تفاوت دریافت انرژی قابل‌متابولیسم و مصرف انرژی، ذخایر انرژی بدن را تغییر می‌دهد. از این اصل نمی‌توان نتیجه گرفت که وزن روزانه مستقیماً تعادل انرژی را آشکار می‌کند؛ آب، گلیکوژن و محتویات گوارشی هم در وزن سهم دارند. دریافت و مصرف از راه رفتار و فیزیولوژی بر هم اثر می‌گذارند، بنابراین امتداد دادن یک کسری ثابت تا آیندهٔ نامحدود واقع‌بینانه نیست. تفسیر معادله به زمان و ترکیب بافت‌های در حال تغییر نیاز دارد.

نیاز انرژی به اندازه و ترکیب بدن، فعالیت، مرحلهٔ زندگی و شرایط فیزیولوژیک وابسته است. برآورد کالری نگهدارنده نقطهٔ شروع یک موقعیت مشخص است، نه سقف دائمی دریافت. بار تمرین، بازیابی، اشتها و روند وزن به ارزیابی آن کمک می‌کنند؛ رشد، بیماری یا تغییر برنامه ممکن است بازنگری بخواهد. تأمین انرژی باید همراه کربوهیدرات، پروتئین، چربی و ریزمغذی مناسب باشد؛ برابرشدن کالری به‌تنهایی متعادل‌بودن رژیم ورزشی را تضمین نمی‌کند.

مصرف کل انرژی شامل استراحت، اثر حرارتی غذا و فعالیت بدنی است. ورزش برنامه‌ریزی‌شده فقط بخشی از فعالیت است؛ کار، راه‌رفتن و حرکت خودبه‌خودی نیز سهم دارند. اگر برآوردی از قبل یک مؤلفه را شامل شود، افزودن دوبارهٔ آن باعث دوباره‌شماری می‌شود. باید مشخص باشد هزینهٔ ورزش به‌صورت کل گزارش شده یا انرژی استراحت از آن کسر شده است. هنگام مقایسهٔ روزها یا ترکیب دادهٔ ابزار پوشیدنی با مدل روزانه، همین قرارداد باید یکسان بماند.