GLOSSARY

تعامل رژیم غذایی و ورزش (Diet–Exercise Interaction) تعامل بین رژیم غذایی و ورزش را در تعیین پاسخ های فیزیولوژیکی و عملکردی توصیف می کند. اثرات ترکیبی آنها تحت هر شرایطی به جای اینکه صرفاً افزایشی باشد، وابسته به زمینه است.

به عنوان مثال، یک هفته تمرین سخت نیازمند برنامه ای است که انرژی و کربوهیدرات را تامین کند و در عین حال وعده های غذایی حاوی پروتئین را عملی نگه دارد. بررسی کنید که آیا ورزشکار می تواند کار مورد نظر خود را تکمیل کند و بهبود یابد، سپس دسترسی و قسمت های غذا را تنظیم کنید. یک طرح موفق با مفید بودن آن در برنامه زمانی واقعی نشان داده می شود، نه با لیست پیچیده تر از محصولات.

تغذیهٔ ورزشی، تأمین غذا و مایعات را با تمرین، مسابقه، سازگاری و سلامت مرتبط می‌کند. برنامه به رشته، مدت رویداد، فرد، محیط و فرصت خوردن وابسته است. انرژی و مواد مغذی کافی زیربنا هستند؛ زمان‌بندی و محصولات تخصصی برای نیاز مشخص کاربرد دارند. مفیدبودن یک راهبرد در یک الگوی پژوهشی، برتری آن را برای همهٔ رشته‌ها ثابت نمی‌کند. معیار کاربردی، توان تمرین، بازیابی و اجرای ورزشکار در شرایط واقعی است.

نیاز انرژی به اندازه و ترکیب بدن، فعالیت، مرحلهٔ زندگی و شرایط فیزیولوژیک وابسته است. برآورد کالری نگهدارنده نقطهٔ شروع یک موقعیت مشخص است، نه سقف دائمی دریافت. بار تمرین، بازیابی، اشتها و روند وزن به ارزیابی آن کمک می‌کنند؛ رشد، بیماری یا تغییر برنامه ممکن است بازنگری بخواهد. تأمین انرژی باید همراه کربوهیدرات، پروتئین، چربی و ریزمغذی مناسب باشد؛ برابرشدن کالری به‌تنهایی متعادل‌بودن رژیم ورزشی را تضمین نمی‌کند.